تنها وبلاگ رسمی دانلود و اطلاع رسانی رمان های مریم دغاغله

:درباره وبلاگ

:آرشیو

:طبقه بندی

:پیوندهای روزانه

:صفحات جانبی

:نویسندگان

:آخرین پستها

:ابر برچسبها

:نظرسنجی

آماروبلاگ

دانلود آهنگ جدید

ساعت مچی

|

جلوگیری از کپی کردن مطالب

پشتیبانی

پربازدیدترین مطالب

کد پربازدیدترین

پنجشنبه 8 خرداد 1399-12:42 ق.ظ



دانه‌ی سحرانگیز (پارت پنجم)

جماعت چنان گرمِ جدال عقل و ناعقلی خویش بودند، که گذر زمان را متوجه نشدند، آفتاب به غروبگاه خود نزدیک می‌شد و مردمان حوالی هنوز در کشاکش ریشه‌زنی درخت سیب غرق بودند که ناگاه مردی از میانه‌ی جمعیت صدا بلند کرد، من می‌گویم... یعنی به نظر من صبر کنید، بهتر است از یونس حکیم بپرسیم، شاید او چیزی می‌داند که ما نمی‌دانیم، هرچه باشد او مکتب‌دار این حوالی‌ست. سواد دارد....

صداها برخاست، برخی به اعتراض و جماعتی به تأیید....

صداها کم کم به فریاد تبدیل می‌شد... طوفان خشم چنان بر جانشان غلبه کرد که ناگهان ندانسته و نفهمیده، زد و خورد خونینی بین‌شان به راه افتاد... آخ و اوخ‌ و جیغ‌های سرد زنانه هم آن همه هیاهو و همهمه را بیشتر می‌کرد... درگیرشان شدید و شدیدتر می‌شد که یکهویی فردی از جمع‌شان صدا بلند کرد... آهای... نگاه کنید!.. غربیه نیست!... کجا رفت!....

این گفته که به گوش‌هایشان رسید، دست از گریبان هم کشیدند و به سمت درخت زل زدند.... راست می‌گفت... غریبه نبود!....

دوباره همان صدا گفت... دیدید!... دیدید صفدر باغدار بی‌خود نبود که می‌گفت این درخت جنیان است و سمی است و قصد جان ما کردند!.. دیدید آن غریبه چه آتش خشم و جدلی بین ما روشن کرد!...

چند صدا با شنیدن جملات آن مرد، از میانه‌ی جمعیت بلند شد... پس چه کنیم؟!... چاره‌ چیست؟!...

سکوت دوباره میانشان دامن گسترد.... چشم‌هایشان روبروی هم،... نگاه‌هایشان درهم خیره... و در این سکوت و تلاقی نگاه... یک تصمیم مشترک... یونس حکیم....

..................................

یونس می‌دانست آن درختِ چیست و چه خاصیتی دارد اما نمی‌توانست جهل آن اهالی را یک شبه درمان کند و آگاهشان سازد، پس تدبیری چید و از آنان خواست تا درخت را بپوشانند، که اگر درخت با ندیدن نور آفتاب خشک شد و ریشه سوزاند و تباه شد، درخت از آنِ جنیان است و سمّی‌ست و اگر باز هم در دلِ تاریکی، شادابی و طراوت خودش را حفظ کرد، پس درخت مقدسی است که شفابخش خواهد بود و قابل نگاهداری و بهره بردن....

اینطور شد که اهالی پیِ جمع کردن تکه‌ پاره‌های چوبی و میخ و چکش، ... رفتند و پس از مدت زمانی دورتادور درخت را حصاری چوبی کشیدند که به بلندای قامت آن را می‌پوشاند و هیچ منفذی برای عبور نور باقی نگذاشتند... حتی نفس کشیدن را هم برای درخت ممنوع ساختند تا مطمئن شوند درخت مقدس است یا نامقدس!...

ایام گذشت و گذشت... روزها آمد و رفت... و نگاهبانانی در انتظار روشن شدن وضعیت درخت... شبانه‌روز... دورادور حصار درخت... در حال پاییدن....

پس از مدت زمانی که از لابلای روزنه‌های کوچک تخته پاره‌ها، شاخ و برگ سبز و با نشاط درخت روئیدن گرفت و به بیرون راهی یافت، غوغایی در آن حوالی از هیجان‌های بلند آن اهالی برخاست....

درخت، درختِ مقدسی است!......

خشک نشد.....

نمرد..... نابود نشد.....

 بله، بله.... این درخت مقدس است که بی‌نور و هوا و آب و نگاهداری ... هنوز زنده است!!

خبر که به یونس حکیم رسید، از آن همه جهل و نادانی جماعت به ستوه آمد، قدم‌زنان در سرداب خانه، بلندبلند با خود حرف می‌زد...

ای وای از این همه حماقتِ ابلهانه، درخت گیاه است، خاصیت آن رویش است، از همان زمان که بذری بیش نیست اگر در دل تاریک و نمور خاک آن را بکاری، رشد کردن و به دنبال نور گشتن کار اوست... نفسش را از لابلای دانه‌خاک‌ها می‌کشد و راهش را می‌یابد و آنقدر تقلا و تلاش می‌کند تا به نور می‌رسد، چون نور، غذای اوست، حیات اوست،.... پس چند تخته پاره سدی نیست که جلودار روییدن و نمو او باشد... من با جهل این جماعت چه کنم!...

اما چه باید کرد جز صبوری به هنگام زیستن میان جماعتی جاهل... آری این بهتر است... آنکه بذر این درخت در دل این خاک کاشته، خود می‌دانسته است قرار است چه اتفاقی بیفتد و داستان این درخت به کجاها ختم شود... پس آرام باشم تا ببینم چه می‌شود...

گذر ایام، از درخت عبادتگاهی ساخته بود برای پرستش اهالی آن حوالی... درختی که برای ثمره دادن و چیده شدن و خوردن و زندگی ساختن برای آنان آمده بود اینکه به بتی برای ستایش تبدیل شده بود و ساعتها مردمان پای آن دیوار چوبی که خود ساخته بودند، به تمنا و استغاثه و طلب حاجت وقت می‌گذراند..... حالا اوضاع فکری آنان طوری شده بود که حتی حاضر نشدند حصار چوبی که خود برای آزمون درخت، گرداگرد آن کشیده‌ بودند، بردارند... تقدس درخت با آن تخته پاره‌ها برایشان بیشتر و پررنگ‌تر شده بود... حالا آن حصار چوبی، حصار معمولی نبود... حصارِ مقدسی بود که حاجت می‌داد و بلا دور می‌ساخت...

و در میان کشاکش جهل و فهم... درخت به رویش خود ادامه می‌داد... اما... آنان که مقدس‌پرست‌تر بودند... با قد کشیدن مداوم درخت... بر ارتفاع حصار چوبی، تخته‌پاره اضافه می‌کردند... اینطور شد که نسلی رفت و نسلی آمد اما اهالی آن حوالی دیگر نه درخت را دیدند و نه میوه‌ای از آن چیدند و نه حتی یادشان بود که آن حصار مقدس را پدرانشان دورادور درخت سیب کشیده بودند....

ادامه دارد...




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:پنجشنبه 8 خرداد 1399 12:44 ق.ظ
پنجشنبه 24 بهمن 1398-11:23 ب.ظ



بذر سحرانگیز (پارت چهارم)

دهان‌ها قفل، چشم‌ها مبهوت، نفس‌ها بند، همگی چون مجسمه‌ی ابوالهول بی‌جان و حرکت، پلک‌ها هم زده نمی‌شد... صدای نفس از کسی بلند نمی‌شد... گویی چونان مردمان قوم ثمود، همگان خشک و سنگی،... و مهمان... که ترسید اگر بیش از این درنگ کند، روح‌ها از کالبدها جدا شود... پس به نرمی، دوباره گفت: سلام... مردی از تاکستان‌ سرزمین شب‌پره‌هام.... حاصل تاکستان ما، شراب نابی‌ست... شرابی خاص... شرابی که مستی‌اش به گونه‌ای است که صداقت‌گویی محصول اوست... و چون اهالی سرزمین من، در باطن‌شان هیچ خدعه و نیرنگ و فریب و خطا و اشتباهی نیست، شراب‌خواری کار هر روزه‌شان است... از مستی هراسی ندارند... چون از بیرون ریختن درونشان دلهره‌ای ندارند... مشغول مرام زندگی خودمان بودیم تا اینکه خبر به ما رسید که در سرزمین شما، شراب‌خواری جرمی نابخشودنی دارد!.. باورش در مخیله‌ی ما نمی‌گنجید تا اینکه پیر ما، مرا مأموریت داد برای کشف این حقیقت... که مگر می‌شود بی‌مستی، عاشقی کرد و مگر می‌شود بی‌عاشقی زندگی کرد!... این بود که راهی دیار شما شدم.... مهمانی هستم از سرزمین تاکستان شب‌پره‌ها... مهمان‌نوازیم می‌کنید به رسم و آیین خودتان؟!...

سخن مرد که به پایان رسید... سکوت هم دامن از میانشان برچید... غوغا برخاست... فتنه دامن چید.... آشوب طوفان کرد... وای چه گفت این مرد!؟.. شراب؟!!!... مستی؟!... عاشقی؟!... این یا واقعاً دیوانه‌ی رهگذری است که ما را به سخره‌ی جنوش گرفته یا از دار و دسته‌ی همان جنیانی‌ست که از درون این درخت بیرون آمده است...

یکی از جمع فریاد زد... هی مرد... حیا نمی‌کنی در حضور زنان و کودکان از عشق و شراب و مستی می‌گویی؟!.. شرم نداری در حضور ما به آیین و کیش ما اهانت می‌کنی؟!... خوب است که خودت می‌دانی و خبر به گوش‌ات رسیده است که حتی گفتن نام شراب و مستی و عشق در اینجا جرم است... و مجازاتی نابخشودنی دارد!... حال یا زودتر از اینجا برو... یا منتظر عِقاب خود بمان...

همهمه پیچید... دست‌ها لرزید... تبردستان به سمت درخت گام برداشتند... و دستی مشکین‌آستین بر سینه‌ی مهمان‌مرد به شدت کوبید... حالت غریبی بود... اولین ضربه‌ی تبر بر تن درخت نشست... که ناگاه مرد جلودار شد... در برابر درخت قامت بست... چون مادری که چتر مهر و حمایت بر طفل خود می‌گشاید... و باز آرام گفت... چه می‌کنید ای اهالی این حوالی؟!... این درختی بیش نیست... طراوت و سبزی فقط حاصل اوست... آیا این درخت هم مثل من جرمی دارد مخالف با آیین و کیش شمایان!؟

و پاسخی گفت کسی از آن جمع... این درخت جنیان است!... میوه و تنه و برگ و ریشه‌اش همه سمی است!... قصد نابودی اهالی این حوالی را کرده‌اند... معلوم است که مرد تاکستان‌ریشه‌ای مثل تو باید هواخواه همچنان درختی باشد...

و مرد بناگاه غرید...

نادان!... تو حتی نام این درخت و میوه‌اش را نمی‌شناسی... و تا به عمرت هست مزه‌ای از حاصلش نچشیدی!... چطور با آنچه نمی‌شناسی و نمی‌دانی مخالفت می‌کنی!؟... من مردمان بسیاری مثل شما دیده‌ام... مردمانی که چون به چیزی آگاهی ندارند... آن را به از مابهتران نسبت می‌دهند... و داشت می‌گفت که ناگاه دستی از پشت بر شانه‌اش کوبید.... آهای تاکستانی... زودتر از اینجا برو تا به جرم شراب‌خواری گردنت را نزده‌ایم... حالا نمی‌خواهد دایه‌ی مهربانتر از مادر این درخت شوی...

و مهمان‌مرد... نگاهی از سر تأسف بر آن جماعت کرد... و خواست گام بردارد و برود اما... شرم‌اش آمد تا به پیر طریقت بگوید... از عهده‌ی مأموریتی که دادی بر نیامدم... پس پایش را محکم بر زمین کوفت... و چشم مصمم کرد... و دست بر هم فشرد... و صدا رساتر کرد... ای مردمان این حوالی... این درختی پرطراوت است که حاصلش میوه‌ی سیبی است شیرین و آبدار... زمین با وجودش برکت می‌گیرد و زندگیتان با وجودش دیگرگون... شمایان تا به حال نه این میوه داشتید و نه این درخت دیدید... روزگارتان تنها به گندم گذشته است و به خرمالو و شبدر و زردآلو...

پیر تاکستان گفت... از سیب این درخت شراب نابی بسازید.... تا عشق در خانه‌های دلتان مأوا بگیرد... مستی کنید تا بتوانید زندگی کنید... از مستی نترسید اگر در باطنتان تباهی نیست که از فاش شدنش بترسید... پس باطن صفا دهید تا مستی مرامتان شود...

گفته‌هایش بلوا کرد... حرف‌های زد که تا به حال نه گوشی در این حوالی شنیده بود نه زبانی جرأت بیانش داشت... بلوا کرد این مهمان‌مرد....

 

ادامه دارد...




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:پنجشنبه 24 بهمن 1398 11:24 ب.ظ
یکشنبه 20 بهمن 1398-11:52 ب.ظ



بذر سحرانگیز

هنوز آفتاب به وسط آسمان برای نشان دادن زمان ظهر به بالاترین نقطه‌ی خود نرسیده بود که سیلی از مردمان به خروش آمده در حالی که تبرهای تیز کرده‌ای در دست داشتند به سمتِ درخت سیب راهی شدند.... در این هروله‌ی میان خرد و نابخردی، خشم و جهل بسیاری موج می‌زد... و زبان‌های متصل به حلقوم‌های جاهلان... در همسایگی گوش‌های ناشنوایشان... کلمات بیهوده‌ای را به وفور بیرون می‌ریخت... کلماتی که نه زایشی داشتند نه رویشی.... کلماتی که نه از روی خرد و دانایی تراوش می‌شد... نه از سر تجربه‌ی ساده‌ای حین چیدن خرمن حاصلخیز عمر... جماعت نشخوارشان تنها انگیزشی بی‌بینش بود که از سرِ شنیدن جملاتی از گلوی همچون صفدر باغدار یا کدخدای دهدار حاصل می‌گشت...

ابله‌عقلان پیشاپیش جمعیت جلوداری می‌کردند و نوای زودتر حرکت کنیدشان از همه رساتر... آمدند و آمدند تا دوباره به پای درخت رسیدند... حالا هنوز حلقه‌ی دورهم جمع شدندشان برای نابودی یک طراوات زیاد شکل نگرفته بود که بحث و جدلِ کی اول، تبر اول را بزندشان شروع شد...

گرم هیاهوی حق با من است و من اولم چون چنین است و چنان است خود بودند که ناگاه.... نوری از بلندای آسمان تلألو گرفت ... نوری سبز و آبی که آرام آرام به سمت درخت خزید... و دورتادور درخت را پوشاند...

اهالی حوالی چشمان از دیدن آنچه می‌دیدند، گرد و گردتر می‌شد... و سکوت دوباره میانشان جاری شد... دهانها باز و چشمها گرد... عقل‌های همیشه خاموش... بی‌حرکت و هماره سکون... مات و مبهوت حرکت آرام نور بودند... که دوباره به ناگاه صدای دلنشینی از کناره‌ی درخت برخاست... سلام بر مردمان این حوالی!...

باز هم سکوت جاری بود.... که زنانه‌ای از جمع اهالی آن حوالی سکوت بشکست... وای درخت حرف می‌زند!؟... که به سرعت کسی از جمعیت پاسخش داد... من که گفتم این درخت جنیان است!... و با گفته شدن این جمله آن‌ها که تبر آورده بودند برای رسم نقش شاهکار زندگیشان... فریادشان از گلو درآمد... زودتر قطع کنید این درخت شوم را.... و چند قدمی به جلو آمدند... اما ترس درونی رعشه‌ی خفیفی بر دستانشان نهاده بود...

و دوباره صدا آمد... سلام بر شما اهالی این حوالی.... و همزمان با گفته شدن این جمله... قدمهای پرآرامش مردی که از کناره‌ی پشت تنه‌ی تنومند درخت بیرون می‌‌آمد مشاهده شد... گردن‌ها همه به سمت مرد و صدا و قدم‌های پرآرامشش چرخید... اما هیچکس جواب سلام او را نداد... همه در گیجی و سردرگمی آنچه می‌دیدند غرق بودند.. و مرد آرام آرام به جمعیت نزدیک شد... و دوباره گفت... سلام بر شما اهالی این حوالی... مهمان نمی‌خواهید؟!... آیا اهالی این حوالی رسم مهمان‌نوازی می‌دانند؟!.... و منتظر پاسخ ماند...

 

ادامه دارد....




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:یکشنبه 20 بهمن 1398 11:54 ب.ظ
جمعه 18 بهمن 1398-11:32 ب.ظ



دانه‌ی سحرانگیز (ادامه)

در این حین و بین خبر رویش درختی غریب به گوش کدخدای آن حوالی رسید... آب و تاب‌های خاصی که بادمجان دور قاپ‌چین‌های فدوی جهت خوشایند دل کدخدا و زمینه‌سازی فرصت کاسه‌لیسی برای خود به این خبر ناباورانه داده بودند باعث شد، کدخدا میل دیدار حضوری نماید و با کبکبه و دبدبه راهی محل رویش آن درخت شود. لکن چه حضوری!... جای سوزن انداختن نبود... جای تعجب داشت که اهالی آن حوالی کسب و کار دنیوی خود را پاک فراموش کرده و خرد و بزرگ گرداگرد درخت تنومند حلقه زده بودند.... از میان جمعیت که صدای دور شوید کدخدا آمد بلند شد... جمعیت راه را باز کردند تا حضور مُشرف اَشرف‌شُرفای آن حوالی، قدم رنجه نماید... چه کدخدایی!... سیل مبارک از بناگوش آنطرفتر... چشمان مبارک از درشت.. کمی دریدتر.... لباده‌کشان به نزدیک درخت که رسید.... گوشه‌ی سبیل مبارک به گوشه‌ی دندان جویدن گرفت و متفکرانه مبهوت نگاه کردن به درخت شد....

پس از اندک زمانی و پس از اندک نگاهی به اطراف... رو به حاضران کرد و گفت... کی این درخت را اینجا کاشته؟!... چطورکاشته؟!.. به چه منظور کاشته؟!.. سریعاً بگردید باعث و بانی را حاضر کنید....

اما کسی پاسخی نداشت تا بدهد.. در حضور حضرت انورالمنور کسی هم جرأت اظهارنظر برای عرض‌اندام  نداشت تا چیزی بگوید... سکوت جاری بود... سکوت جاری بود که ناگهان صدای صفدرِ باغدار که با عجله‌ در حال پس زدن جمعیت برای رسیدن به نزدیکی درخت و کدخدا... به شدت تقلا می‌کرد بلند شد...

جناب کدخدا... وامصیبتا... این توطئه است!... قصد نابودی ما را کرده‌اند... خودتان نگاه کنید... ببینید ما کی به این طور درخت‌ها در این حوالی نیاز داشتیم.... ما حتی میوه‌ی این درخت را هم نمی‌شناسیم و ذائقه‌ی ما با آن سازگاری ندارد.... از کجا معلوم سمی نباشد!.. شاید قصد جان اهالی این حوالی را کرده‌اند...

و صفدر باغدار یکریز در حال گفتن بود که ناگاه دو سه نفری از لابلای جمعیت به تصدیق گفته‌ی او فریاد درست می‌گوید بلند کردند... یکی گفت بله سمی است نگاه کنید رنگ سرخی میوه‌هایش طبیعی نیست... یکی دیگر گفت... وای دور شوید حتما این درخت را جنیان کاشتند تا همه‌ی ما را به دیوانگی بکشانند... و صدای دیگری فریاد می‌زد... مراقب جانتان باشید... پای درخت نفس نکشید شاید از برگ و تنه‌اش هم بخارات سمی بلند شود... این درخت حتما درخت شیاطین است وگرنه چطور ممکن است یک شب یک درخت جوانه بزند و رشد کند آن هم به این اندازه و ارتفاع!... بله حتماً این درخت شیاطین است...

و همینطور گفته‌ها بیشتر و بیشتر می‌شد... و وحشت و ترس بین اهالی آن حوالی ... مستولی‌تر.... و کم‌کم جمعیت ناخودآگاه از دور و بر درخت فاصله گرفتند.. حتی کدخدا هم ترس بر جانش نشست و با عجله از درخت دور شد...

کدخدا پس از کمی این پا و آن پا کردن با خشمی زیاد فریاد زد.... مباشر هرچه زودتر دستور بدهید تا این درخت را با تبر قطع کنند و شاخ و برگش را هم بسوزانند.... حتی خاکسترش را هم نگذارند در این حوالی باقی بماند....

و ناگاه سیلی خروشانی از جمیعت با گفته‌های صفدر باغدار قصد جان درخت را کردند و به سرعت برای آوردن تبر به سمت خانه‌هایشان هجوم بردند... اما در این بین دخترک یتیم داستان ما گریه‌کنان در حالی که گوشه‌ی چارقد زن‌عمویش را می‌کشید گفت.. زن‌عموجان تو رو خدا چیزی بگو.. به خدا این درخت شیاطین نیست.. درخت جنیان هم نیست... میوه‌های سمی ندارد.. زن‌عموجان... خودم در خواب دیدم که فرشته‌ی باد بذر سحرانگیز این درخت را دیشب در این خاک کاشت... زن‌عمو... و زن‌عمو بی‌توجه به او و گفته‌های او دست کوچک نحیف‌اش را از گوشه‌ی چارقدش باز کرد و تن کودکانه‌اش را به سمتی هُل داد.... و دخترک یتیم در حالی که با نگرانی به درخت نگاه می‌کرد... با پشت دست اشک‌هایش را پاک کرد...

 

ادامه دارد....




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 18 بهمن 1398 11:36 ب.ظ
چهارشنبه 16 بهمن 1398-10:36 ب.ظ



 دانه‌ی سحرانگیز

باد آرام بی‌صدا پایش را بر زمین گذاشت. نمی‌خواست کسی در آن حوالی متوجه حضورش شود. مردمان حوالی آن دشت، در خوابی عمیق فرو رفته بودند. هر کدام گرمِ خواب پریشانی بود که فردا صبح با آب و تاب فراوانی برای دیگران تعریف خواهد کرد... خواب‌های آشفته، نشأت گرفته از روزگار آشفته‌ی مردمان آن حوالی....

باد قاصد بذرهای زمین بود... زمین‌هایی در سرزمین‌های دور و نزدیک... دانه بذری با خودش داشت... مثل لوبیای سحرانگیز داستان جک... با رویشی متفاوت از دیگر دانه‌ها.... دانه‌ی بذری از درختِ سیب....

باد آرام، بی‌صدا، با نرمی سرانگشتان لطیف و نادیدنی‌ش... بذر را با ظرافت خاصی گویی آبگونه‌ایی نازک.. از بیم شکستن و ترک برداشتن... لای خاکهای نم‌دار زمین کاشت... آنگاه تن تنومند ناپیدایش را از ساحت زمین برخاست... و به آرامی که آمده بود... به آرامی رفت...

صبح که پدیدار شد... اهالی آن حوالی هنوز چشم نگشوده... در وصف خواب‌های پریشان شب‌ رخت بسته... به گفت و گو نشستند.... یکی می‌گفت: دیوی دیدم عظیم... با نُه سر و یک گردن... ناگهان دهان باز کرد و همه‌ی گوسفندان ما را بلعید...

یکی دیگر گفت: من دیشب خواب دیدم زنی رقاصه در حالی که دامن‌های چین‌چین بسیار روی هم پوشیده بود و بر طراز هر دامن، انبوهی از سکه داشت، حین رقصیدن و چرخیدن، از کف پاهایش غبار قرمزی بر هوا برمی‌خاست و آن غبار تا به بالا می‌رفت تبدیل به گرگی وحشی می‌شد.... و گرگ چه روباه‌صفت به ما نگاه می‌کرد....

یکی آنطرفتر گفت: من هم دوباره مثل هر شب خواب عجیبی دیدم... انگار پسرم بر دو کتف خود مثل ضحاک.. دو مار آتشین داشت که مدام در حال خوردن مغز او بودند....

و هر کسی گرم بیان دیده‌های آشفته‌ی شبانه‌اش بود که ناگهان دخترک کوچک یتیمی که داشت لقمه نان ناشتا را بر دهان می‌برد گفت: عموجان من هم خواب دیدم... بگویم؟!...

و عمو چشم‌غره‌ی تلخی بر چهره‌ی معصومانه‌ی او انداخت و با غضب بادی در گلو داد و گفت: خواب!.. تو!.. بچه!.. چه غلط‌ها..... نانت را بخور پدرمرده....

و کودک یتیمِ داستان ما... با صداقت و پاکی که در روح لطیفش داشت... بی‌آنکه مفهوم حرف عمو را فهمیده باشد ... تند تند شروع کرد به تعریف رویای زیبایی که دم صبح فرشته‌ای به او نشان داده بود...

عموجون دیشب خواب دیدم فرشته‌ای زیبا با لباسی آبی رنگ از دل آسمان پایین آمد، دقیقاً کنار حوالی ما... دستان قشنگش را باز کرد و دانه بذری در زمین ما کاشت... عموجان نگاهش که کردم لبخند قشنگی به من زد. ازش پرسیدم فرشته‌ی قشنگ می‌شه بگی اسم تو چی هست؟... آرام آمد کنار گوشم و به آرامی گفت... من بادم... قاصد بذرهای سحرانگیز.... نشد بقیه‌اش را ببینم... یکهویی از خواب بیدار شدم...

و عمو  و زن عمو و ...  به تلخی، نگاه شماتت‌آمیزی بر او کردند و سکوت تنها جوابی بود که او معنیش را هم نمی‌فهمید...

اهالی آن حوالی... تا درب خانه‌ها گشودند و راهی بازار دنیا شدند برای کاسبی... چشمشان همگی به درخت تنومند سیبی افتاد که آسمان آن حوالی را پر کرده بود... همه به هم نگاهی کردند که ای وای!... این دیگر چیست؟!.. از کجا آمده است؟!.. تا دیشب که ما از این درخت‌ها نداشتیم!... و همه به سوی پیدا کردند محل رویش آن... به دور و برِ همان حوالی رفتند...

همهمه‌ی شلوغی فضا را پر کرده بود.. هر کسی چیزی می‌گفت.. هر کسی اظهارنظری می‌کرد برای اظهار وجود... اما در حقیقت در بطن آن گفته‌ها هیچکدام بوی از دانایی نبود.. چون هیچکس نمی‌دانست آن درخت چطور و چگونه در عرض یک شب آنجا روییده بود!.. چه کسی آن را کاشته بود... آنقدر گفتند و گفتند و گفتند که هیچکس صدای آرام کودکانه‌ی آن دختر یتیم را نشنید که مدام فریاد می‌زد... این همان بذر سحرانگیزهِ... من دیشب به خواب دیدم فرشته‌ی باد اون رو اونجا کاشت.. اما کو گوش برای شنیدن.. و کو چشم برای دیدن و کو فکر برای فهمیدن....

و درخت ... با سرسبزی خاصی لبریز سیب‌های سرخ... زیر نور آفتاب طنازی می‌کرد...

...

 

ادامه دارد....




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:چهارشنبه 16 بهمن 1398 10:40 ب.ظ
چهارشنبه 18 دی 1398-12:51 ق.ظ



اگر از تو نگویم... به قلم خیانت کرده‌ام و به کلمات...

اگر از تو نگویم به پاکی خیانت کرده‌ام و به مفهوم دقیق مردانگی....

اگر از تو نگویم به آسمان خیانت کرده‌ام و به ستارگان روشنِ نشسته بر سینه‌ی ستبرش...

اگر از تو نگویم دقیقاً به خدا خیانت کرده‌ام و به تمامی معنای عشق به وطن... به آزادگی...

اگر از تو نگویم به خون خیانت کرده‌ام... با تمام مضمون جاری بودنش در رگ‌های کالبد مجاهدانی از جنس نور...

اگر از تو نگویم... به واژگانی خیانت کرده‌ام که در انتظار قدوم تو برای معنا شدن بودند... واژگانی چون تواضع، مهرورزی، صداقت، خلوص ....

اگر از تو نگویم... به وطن خیانت کرده‌ام، و به مرز و به سربازانی که مرزبان این میهن‌اند...

پس از تو می‌گویم... لیکن کوتاه... ساده و صمیمی...

سردار... عشق یعنی تو... که یکهویی بی‌آنکه بدانیم چرا و چگونه مهرت کی به دل نشست! با یک نگاه نافذ برخاسته از قلبی روشن و فکری مملو از اندیشه‌ی وطن‌پرستی... مهری که شراره‌ی آتشمان کرد برای خونخواهی...

سردار... دل دروغ نمی‌گوید.. اشتباه هم نمی‌کند.. بیراهه هم نمی‌رود... دست خودش نیست.. دل است... فرمان نه از عقل می‌برد.. نه از هیچ هیچی در این عالم پر سروصدایی که تن زمین و کالبد آسمان را خسته‌ کرده‌اند این هیاهوی پوچ و هیچ...

دل فرمان فقط از یک انگشت اشاره می‌برد که بناگاه از لابلای یک پنجره‌ی خیس نشسته در گوشه‌ی آسمان، پنهان میان ابرهای سکوت و وقار... بیرون می‌زند آرام و می‌نشاند مهر کسی در تنگاتنگ این صنوبری سرخ به نام دل....

سردار قسم به سرخی خون.. به سرخی کالبد دل... به سرخی پرچمی به نام عشق.... هیچ هیچ نفسی برآمده از کالبدی انسانی این‌گونه شور نیافرید در این چند روزه‌ی معصوم، میان خلقی به وسعت مرزهای انسانی... که تو آفرینشی نمودی با سرانگشتان معجزه‌آسای آن دستان بریده‌ی مانده میان خاک...  و آن انگشتر سلیمانی که تسخیر کرده به جای جنیان، قلب ملتی را به نام ایران...

سردار... به نامت قسم که قاسم است و به کالبد سوخته میان شعله‌های عشق همچون ققنوسی به هنگام رقص عشق... جوششی برپا شده است میان ما و خون و رگ...

گاه رقص مردان میان نور و خون.. غوغا می‌کند چونان که آسمان همراه می‌شود به چرخشی صوفیانه برای کرنش مقابل این همه انسانیتی که شیطان به آن حسادت ورزید و فرشته در حسرت رسیدن به آن، سجده می‌کند به احترام...

آوخ که چگونه اهریمنی از سرزمین تاریکستان بی‌نور و عشق.. بیگانه با واژگان نغز شاهنامه‌ی سرزمین رستم‌یلانِ رویین‌تن... آتش می‌افکند بر آتشکده مقدس کالبد پارسیانی که هماره نگهبان نور بوده‌اند و خالق نور... عاشق نور بوده‌اند و زاده‌ی نور... و به یقین نمی‌دانسته و نمی‌داند که پارسی آتش‌پرست نبوده هرگز، اما نورپرست بوده است... و عاشق نور...

و نور شدن و به نور رسیدن  سرداری از جنس نور.. بیگانه نیست در این سرزمین کهن... لیکن تأسف بر تاریکی.... که در تاریکی خود در حسرت نور می‌سوزد لیکن هرگز به روشنی نمی‌رسد... اهریمن ای تاریک تاریکان عالم ... روزی در تاریکی خود برای همیشه خواهی سوخت.. سوختنی سیاه.. بی روشنی و عشق....

اهریمن بدان... پارسیان را شجاعت یلانش زبانزد است میان تمامی داستان‌های کهن و نوینی که باد صبا چون مشک آوازه‌اش همه‌جا پراکنده است.. میان دشت‌ها و هورها و کوهستانهای بلندی که تکیه داده‌اند بر قامت مردان رستم‌منشی از جنس صلابت و عشق....

و نور می‌ماند.. و نور همیشه هست... و نور همیشه پیروز است به احترام عشق.....

 

 

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:چهارشنبه 18 دی 1398 12:55 ق.ظ
پنجشنبه 5 دی 1398-01:30 ب.ظ



از این به بعد شما به راحتی می تونید با من در وبلاگ به صورت آنلاین ارتباط داشته باشید و سوالات خودتونو در رابطه با رمان با من در میون بگذارید. حتی اگر آنلاین نباشم پیام های شما برام ایمیل میشه، البته زمانی که آنلاین باشم رو توی کانال اعلام میکنم. برای ارتباط کافیه به آدرس زیر برید و آیکونی که در پایین سمت چپ تصویر مشاهده می کنید رو انتخاب کنید.



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:پنجشنبه 5 دی 1398 01:34 ب.ظ
چهارشنبه 4 دی 1398-10:18 ق.ظ



زندگی کوتاه‌تر از آن است که با نگرانی در مورد اتفاقات کوچک، تمام بشود... همه‌ی اتفاقات جز حادثه‌ی خلقت کوچک و گذرا هستند... از آنچه هستیم، از آنچه داریم... لذت ببریم... هم‌نفس...

حواست جمع باشد که میان تمام گنج‌های عالم، قلب و ذهن متفکر تو قیمتی‌ترین ثروتی است که بیشتر از هر گنجی نیازمند مراقبت است تا دزدیده نشود... مراقب دل و فکرت باشد... هم‌نفس...


لذت بردن از لحظات ساعاتی به نام امروز، با ارزش‌تر و خاطره‌سازتر است از غمگین بودن برای لحظاتی است که در دیروز تمام شده‌اند و نگران بودن برای لحظاتی به نام فردا که هنوز نیامده‌اند...از زندگی لذت ببر ... هم‌نفس...

هیچ صدفی در دریاهای هستی، گوهر گرانبهای را پرورش نمی‌دهد، آن‌گونه که صدف وجود تو، مروارید درخشانی به نام تو خلق می‌کند... برایت آرزوی بهترین روشنی‌ها را دارم... هم‌نفس...




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:چهارشنبه 4 دی 1398 10:37 ق.ظ
جمعه 29 آذر 1398-12:11 ق.ظ



گره

دیگر طاقتم طاق شده بود... نفسم درحال بند آمدن.... این رفیق سیاه‌نگار کناری من بدجور سفتی و سنگینی بدن زمختش را برمن انداخته بود. نیم‌نگاه کوتاهی بر او انداختم تا شاید متوجه شود و قدری خودش را جمع‌وجور کند، اما حال و هوای عصبی داشت و اصلاً متوجه من نبود.

نمی‌دانم از چه عصبی بود، اما غرولندهای زیرلب او یک‌ریز می‌بارید و تمامی نداشت. سعی کردم هر طور شده خودم را از سمت او کنار بکشم و به دوست آرام و ساکتم که در کنار دست دیگرم در حالت چرتی معصومانه چشمانش را بسته بود، کمی تکیه کنم، اما مراقب بودم سنگینی من بر شانه‌ی او فشاری وارد نکند.

کمی که راحت‌بالی یافتم، مجدد به آن رفیق سیاه‌نگار، نگاهی انداختم و با صدای آهسته به او گفتم:

هی دوست، چه شده؟! از صبح تا به حالا چرا اینقدر پریشان‌خاطر و عصبی هستی؟! اتفاقی افتاده؟ کمکی از دست من برمی‌آید؟!

انگار که حرف من کبریتی بود که بر هیزم آماده‌ی روشن شدن وجودش، شعله‌ای انداخت! از شدت عصبانیت فریادی زد و با صدایی بلند گفت:

دیگر می‌خواستید چی بشود که نشد؟!... خسته شدم از این شرایط! از این همه تحقیر، از این همه توهین و اهانت، از این همه بیهودگی و ...

یک‌ریز می‌بارید و شنیدن کلمات ناسنجیده و نخراشیده‌ی او با آن صدای مهیب، گوش همه را اذیت می‌کرد. باز با آرامش به او گفتم:

حداقل بگو چی شده، شاید بشود راهکاری برای حل آن پیدا کرد...

با غیض تندی خشم‌آلود نگاهم کرد!. کمی این پا و آن پا کرد و دوباره با صدای بلند داد زد:

می‌خواهم از اینجا بروم، می‌خواهم همه‌ی شما را ترک کنم و بروم... برای همیشه از دست شما راحت شوم... دیگر تحمل شما و مجموعه‌ی شما را ندارم. اصلاً من چرا باید اینجا باشم؟!...

بعد کمی با عصبانیت و تندی خودش را تکانی داد و فشارش را بر اطرافیانش بیشتر کرد... سعی کردم آهسته و آرام با او حرف بزنم طوری که بقیه متوجه نشوند و آرامشان بیشتر از این بهم نریزد...

ببین رفیق من... از اینجا که بروی یعنی دیگر نیستی،... راه برگشتی هم وجود ندارد... تو اینجا بین ما برای خودت زندگی داری... مسئولیتی داری... کاری داری... و از همه مهم‌تر، معنا و مفهوم داری، هویت یافته‌ای.. حالا کجا می‌خواهی بروی؟! بروی تا همه‌ی این‌ها را از دست بدهی؟!... نه رفیق عزیز من... قدری آرام شو و با آرامش به من بگو دلیل این همه عصبانیت و ناراحتی چی هست؟...

زیر بار نمی‌رفت و فقط با فشار دادن به اطرافیان با خودش و دیگران کلنجار می‌رفت... اینقدر این کار را تکرار کرد تا صدای نازک خانمانه‌ای از جمع جلوتر که وسط مجموعه قرار داشت، بلند شد:

اِه... خوب بگذار برود دیگر... خسته‌مان کرد... بداخلاق بدعنق...

وای نه... رفیق شفیق من تا این جمله را شنید، از کوره در رفت و با فریاد گفت:

می‌روم پس چه!... از بودن کنار شما پرادعاهای هیچ‌نابلد بهتر است... بیچاره‌ها من نباشم که شماها نیست و نابود می‌شوید... و من عمداً می‌روم تا قدر و اندازه‌ی من را بشناسید...

و شروع کرد به تقلای رفتن نمودن.... اما به سرعت خودم را به او چسباندم و گفتم:

کجا عزیز من؟!... تو باید اینجا کنار دست من باشی... من به تنهایی از عهده‌ی انجام این کار برنمی‌آیم... تو بروی فشار مسئولیت این قسمت همه‌اش بر گردن من می‌افتد... خواهش می‌کنم من به تو نیاز دارم... یعنی همه‌ی این مجموعه به تو نیاز دارند...

وقتی گفته‌های من را شنید، انگار چیزی را به خاطر آورده باشد، کمی سکوت کرد و پس از مکثی نه‌چندان طولانی، رو به من کرد و گفت:

نیاز!؟.. به من؟!... مگر بود و نبود من اینجا اهمیتی هم دارد؟! مگر اصلاً کسی اینجا مرا می‌بیند و تلاش و زحمت من را قدر می‌داند؟!...

خیالم که کمی از انصراف رفتنش راحت شد، با مهربانی به او گفتم:

البته رفیق من... معلوم هست که اهمیت دارد... برای همین تو اینجا هستی... حالا بگو چی شده؟! چی تو را اینقدر بهم ریخته است؟!

لب به سخن باز نکرده، صدایی از پشت‌سر، از کناره‌ی مجموعه بلند شد:

ای آقا... چقدر لی‌لی به لا‌لای این می‌گذارید! خوب بگذارید برود دیگر از دست او و نق‌زدن‌های او راحت شویم...

وای خدای من،... کاش این حرف را نزده بود... دوباره آتش به هیمه‌ی وجود این رفیق ما افتاد... اینبار چیزی نگفت... اما باد کردن رگ‌های بدنش و لرزیدن اعصاب تنش، گویای همه چیز بود... اینبار نه حرفی زد و صدایی بلند کرد... فقط به سرعت خم شد... گره از دو بند پوتین‌های سیاه‌رنگش گشود و با سرعتی باور نکردنی... خودش را رها کرد و .... رفت.... از مجموعه خارج شد... انقدر سریع و تند اینکار را کرد که نشد عکس‌العملی نشان بدهم... مات و مبهوت باز شدنش بودم... وای چه شد... باز شد... دو گره سیاه ابریشمی‌ او از زیر تار و پود مجموعه باز شد.... و وقتی صدای خس‌خس کشیده شدن جاروی دستی مادربزرگ سرای قدیمی را شنیدم... و نوازش تند آن را لمس کردم... متوجه شدم... رفیق شفیق من برای همیشه رفته است... همراه با جاروی مادربزرگ سرای کهن...

هنوز گیج بودم... صداهای اطرافم را دقیق نمی‌شنیدم و متوجه نمی‌شدم... تا یکی از دوستان... تکانی به شانه‌ام داد و گفت:

هی ... راحت شدیم... از دست نق زدن‌های او خلاص شدیم...

وای نه!... نباید می‌رفت...

این را با صدای بلند گفتم. که باز آن صدای ظریف خانمانه‌ از میان انبوه گره‌های رنگارنگ وسط مجموعه، برخاست:

آخیش... چه خوب شد که رفت... چقدر حال همه‌ی ما را خراب کرده بود... نق‌نقو...

پاسخش را ندادم... فقط بی‌مخاطب خاصی پرسیدم:

چی شد که نق‌نقو شد؟!.. چی و کی باعث شد بدحال بشود؟!... چرا قصد رفتن کرد؟!...

هیچ‌کسی پاسخی نداد... شاید هم کسی پاسخی نداشت تا بدهد. دیگر حرفی نزدم و سکوت کردم... و گذشت... و گذشت...

 و ایامی گذشت...

در همین حول‌ و حوالی بود که پس از ایامی... صدای نق زدن تازه‌ای بلند شد... اما اینبار از کنار دست من نبود... کمی آن‌ورتر... گره‌ای مشکی... جنب انبوه گره‌های رنگارنگ نقش یک گل ترنج... صدا اما اینبار نازک بود و ظریف... عصبی داد و بیداد می‌کرد... خوب گوش دادم تا بشنوم چه می‌گوید...

وای .. بس است دیگر... خسته‌ام کردین... چرا همش من باید بار مسئولیت شما را به دوش بکشم... چرا اینقدر به من اهانت می‌کنید... خوب مگر من خواسته بودم که سیاه باشم و غمگین‌رنگ!... آخ بافنده‌ی من، خداجان من... چرا من را سیاه آفریدی و بی‌رنگ و لعابی زیبا و دلپذیر... اصلاً چرا مرا در میان نقش‌های ختمی و ترنجی و صد نقش زیبای حاشیه و وسط این مجموعه‌ نیافریدی؟!.. شدم خانم‌گره‌ای سیاه‌چرده... میان انبوه ناز و ادایِ خوش‌نقشانِ خوش‌رنگار... اصلاً من همه می‌روم... مردن بهتر از بودن در این مجموعه است...

و ... باز هم من شاهد باز شدن گره‌ای دیگر بودم... از میان تاروپود این مجموعه‌ی ابریشمی... و لرزه بر تن و جان من می‌افتاد با رفتن هر گره... با مرگ هر گره...

یکی باید کاری می‌کرد... گره‌هایی که مسئولیت شکل دادن طرح ساده و بی‌شکل و نگار زمینه‌ی مجموعه‌ی ابریشمی ما بودند... دانه دانه در حال باز شدن بودند... و گره‌های خوش‌آب و رنگ نقش‌های گوناگون نشسته بر حاشیه و وسط مجموعه، اما شاد وخندان، گرم لذت بردن از چشم‌نوازی هر دیده‌ی نشسته بر تحسین و تمجیدی که زبان به شگفت‌انگیز بودن نقش و نگارهای مستانه‌ی آن‌ها می‌گشود...

و اینچنین بود که زمینه‌ی ساده‌ی مجموعه در حال خالی شدن بود ... و اینچنین بود که تار و پود مجموعه خالی از گره در بسیاری از جاهای آن جلوه‌نمایی می‌کرد...

کسی باید کاری می‌کرد...

نمی‌دانستم چه باید کرد... و نمی‌دانستم اصلاً می‌شد کاری ‌کرد یا نه!؟... در این هول و ولا بودم که پیرزن سرای کهن ایرانی... با چشمی نمناک... دستی بر گوشه گوشه‌ی تار و پودهای خالی شده از گره‌ کشید و با افسوس گفت:

حیف شد... نقش و نگار قالی من دارد از ریخت می‌افتد... بدون گره‌های ابریشمی... تار و پود قالی من باز می‌شود و کم‌کم از بین می‌رود... من این قالی کهن ایرانی را دوست دارم.... از فرش ماشینی بیزارم.... سرای کهن ایرانی من.... قالی ابریشمی ایرانی می‌خواهد... قالی دستباف زحمتِ روزگاران و تاریخ کهن ایرانی...

نگاه می‌کردم و می‌شنیدم تا راهکاری پیدا کنم... اشک پیرزن که بر تن گره‌ها چکید... دیگر طاقتم طاق شد... هر چه توان داشتم در گلو دادم و فریاد زدم... دوستان.... رفیقان... هم‌نقشان... هم‌مجموعه... زیر پای ما یک تار و پود است... همه بر یک تار و پود محکم و استوار نقش زده شده‌ایم و در هم تنیده‌ایم... اگر جای من اینجاست و اگر جای شما در حاشیه.. یا وسط نقش ترنج... یا میان گل ختمی... یا شبدر و نسترن ... اگر سیاهیم یا سفید... اگر سرخیم یا سبز... اما.. همه‌ی ما یک مجموعه‌ایم... بر یک تار و پود محکم و استوار... ما گره در گره کنار هم.. بر تار و پود تاریخی خودمان... شکل زیبایی از یک قالی ایرانی خلق کرده‌ایم... اصیل و زیبا.... قالی که در طنازی اول است... اولین است... اصیل است... اما....

وقتی هر کدام از ما شروع به تمسخر جایگاه و رنگ هم کردیم... باعث شدیم، گره‌هایی را از دست بدهیم... گره‌هایی که نبودنشان... بخش زیادی از مجموعه‌ی ما را خالی کرد... گویا فراموش کردیم قالی ایرانی هم حاشیه می‌خواهد... هم وسط‌نشین و هم زمینه... بدون گره‌های ساده و یک دست و تک‌رنگ زمینه.. نقش رنگارنگ گل و ترنج این قالی نمود ندارد... تا سادگی نباشد... زیبایی نقش‌های دیگر نمایان نمی‌شود... و تا حاشیه نباشد... وسط مجموعه، معنا نمی‌یابد... انگار حواسمان نیست... با رفتن هر گره... تار و پود لخت می‌شود... و خالی شدن تار و پود از گره... آن را سست می‌کند... و کم کم تار و پود پاره می‌شود و ... زخمی بر تن مجموعه‌ می‌نشنید... دوستان، گره‌های اصیل قالی ایرانی... سفت و محکم و استوار همدیگر را بچسبیم... و پای گره‌هایمان را محکم در ریشه‌ی تار و پودمان نگه بداریم... بند گره‌های ما.. پوتین مسئولیت ماست... نسبت به نقش و رنگی که در این مجموعه عهده‌دار آن شده‌ایم... سستی هر کدام از ما... نقش فرش ما را نیست و نابود می‌کند...

تا به خودم آمدم.. دیدم دو سه ساعتی با شور و هیجان در حال گفتن حرف‌هایی بودم که باید زودتر از اینها می‌گفتم.. همان روز که رفیق شفیق سیاه‌نگارم برای اولین بار از میان ما رفته بود... البته گویا حرفهای من باعث شده بود... گره‌ها... بیاد زمانی بیفتند که بر چارچوب دار قالی... وقت بافته شدن... با چه شور و حالی، مست وجود یافتن بودند... وجودی که در میان این مجموعه معنا می‌یافت...

گره‌ها در حال قامت کشیدن و استوار ایستادن در کنار هم... مهربانانه... دست‌های هم را می‌فشردند و محکم همدیگر را می‌گرفتند تا باز نشوند و سستی تار و پود زیر پایشان بیشتر نشود...

مست تماشای این محبت و عشق به همدیگر بودم که ... صدای پای پیرزن سرای کهن ایرانی آمد... آرام و شمرده شروع به صحبت کرد:

از اینجا شروع کن... اول اینجای فرش ایرانی من را رفو کن... بعد.. گره‌هایی هم به اینجا بزن تا تار و پودش دوباره محکم شود... حواست باشد.. این فرش قیمتی و تاریخی است...

قالی ایرانی است... در سرای کهن ایرانی....

 

 

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 29 آذر 1398 10:46 ق.ظ
پنجشنبه 23 آبان 1398-10:01 ب.ظ



((او خود مرگ است؛ به همان اندازه ای که غیر منتظره است، بی رحم نیز هست. مرگی که در پشت تو و جلوی تو قرار دارد. حقیقتی که همیشه بدان آگاه بودی و آن را قبول کرده ای؛ اما از رویارویی با آن به شدت در هراسی.
در اطراف تو به سبک بالی پروانه جریان دارد، در عین حال مانند گرگیست که اجازه ی رد شدن از کنارش را نداری.))
اگر قرار بود ببر سیاه را در یک بند جای دهم، مطمئنا چیزی جز جمله ی بالا نخواهد بود.
ممکن است خواننده در نگاه اول فکر کند منظور نویسنده از ببر سیاه یک موجود مؤنت می باشد؛ اما بر خلاف تصور عموم، لقب ببر به دلیل جنسیت به این شخصیت  داده نشده و خون آشام قدرتمند ما مذکر می باشد.
برخی از خوانندگان رمان سوال کرده اند که ما پلنگ سیاه داریم اما چیزی درباره ی ببر سیاه نشنیده ایم.
لقب ببر سیاه به دو دلیل به این شخصیت داده شده است:
  • لقب ببر سیاه به دلیل وجود گونه ی خاصی از ببر های عظیم الجثه سیاه رنگ ( ما درباره ی سرزمین نیاکان تاریکی صحبت می کنیم که نقشه ی فرضی آن توسط نویسنده در حال طراحی می باشد) در زادگاه اصلی خون آشام قدرتمند ما یعنی (Nightmare of Death) به معنی کابوس مرگ می باشد. این منطقه که در ناحیه شمال شرقی سرزمین نیاکان تاریکی قرار دارد، منطقه ای با جنگل های وسیع و کوهستانی با کمترین تعداد روز های آفتابی  در سال است و اغلب روز های سال هوا مه مانند است، تردد و عبور و مرور از این مکان برای همه ی افراد و به هر دلیلی ممنوع است؛ زیرا خون آشامی که در رمان به آن لقب ببر سیاه داده شده است، از نسل خاص و بسیار خطرناک خون آشام هاست که حتی با  نسل های دیگر خون آشام ها نیز روابط اجتماعی و دوستانه  ندارند. دلیل ترس و هراس همه ی افراد از سرزمین  کابوس مرگ، وجود این نسل از خون آشام ها و حیوانات درنده ناشناخته ایست که گمان می رود توسط این خون آشام ها کنترل می شوند. ویژگی های برجسته ی آنان در داشتن هوش بسیار بالا، قدرت و توانایی خاص و به مراتب بالاتر از بقیه موجودات، وحشی بودن، بی رحمی و بی احساس بودن، غیر قابل پیش بینی بودن، مهارت بی نظیر در استتار و علاقه و روش  خاص آن ها به کشتار می باشد. هر کسی به سادگی می تواند پا در سرزمین کابوس مرگ بگذارد؛ اما هرگز بازنخواهد گشت. خون آشام های این منطقه قرن هاست که از محدوده خود بیرون نیامده اند. موجودات اربابان تاریکی بر این باورند که آنها از بین رفته اند؛ اما هیچ گاه این نظریه را باور نکرده اند. بخش عمده ی قدرت ملکه ویکتوریا به دلیل وجود خون آشامی ملقب به ببر سیاه است که هیچ فرد زنده ای او را ندیده است، اما شواهد از جمله نوع کشتار خاصش، وجودش را به همه ثابت کرده است و او کابوسی است که حتی مرگ نیز از او می هراسد و مخالفان ملکه برای مجازات نزد او فرستاده می شوند. هیچ کس نمی داند ملکه چگونه کنترل ببر سیاه را در دست گرفته است.
کسی از اسم واقعی این شخصیت خبر ندارد؛ اما لقب ببر سیاه به دلیل شباهت رفتاری او به ببر های منطقه کابوس مرگ داده شده است، رفتار های شناخته شده خون آشام رمان ملقب به ببر سیاه:
  • او علاقه ی خاصی به کمین کردن برای شکار طعمه های بزرگتر دارد.
  • تمایل او به شکار موجودات فراطبیعی خیلی بیشتر از انسان هاست. 
  • رحم و شفقت ندارد، اما تعریف جوانمردی در بین خون آشام های کابوس مرگ با جاهای دیگر بسیار متفاوت است و اوج جوانمردی آنان در این است که از پشت به طعمه های خود حمله می کنند. (چون به نظر می رسد ندیدن این خون آشام ها نوعی جوانمردی برای طعمه تلقی می شود) از آن جا که کسی ببر سیاه و این نسل از خون آشام ها را ندیده دلیل این رفتار را نمی توان به شکل یا ظاهرشان نسبت داد.
  • حمله عمده ی آن ها به صورت تکه تکه کردن بدن قربانی یا گاز گرفتن گردن طعمه از پشت است. اگر ببر سیاه کسی را گاز می گرفت، از شکل دندان ها و سیاه شدن محل گاز( به نظر می رسد ببر سیاه دارای سم خاص و دردناک و کشنده می باشد.) قابل تشخیص است؛ اما اگر گازی صورت نمی گرفت از فرم چنگ ها شناخته می شد.
کپی برداری از این اسپویل بدون اجازه نویسنده ممنوع است.



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:پنجشنبه 23 آبان 1398 11:56 ب.ظ
چهارشنبه 22 آبان 1398-08:34 ب.ظ



تافته

در سرزمینی نه چندان دور... در زمانی نه چندان دیر... بیشه‌ای بود مصفا و دل‌انگیز....

بوته‌های تمشکِ وحشی در همه ‌جای آن روئیده.... درختان سایه‌ در سایه سراسر بیشه را پر کرده بودند... رقص خاص نسیم میان علف‌ها و بوته‌های بیشه دیدنی بود...

زیر سایه‌سار درختان، کنار تبِ گرم زمین، حرکت آب و نسیم، صدای دلنشینی برپا کرده بود...  بیشه‌ای همه عشق... بیشه‌ای همه زندگی....

و میان این همه گل و گیاه و درخت... قلمرویی شکل گرفته بود برای نسل پروانه و شاپرک....

شاپرکانی همه لطیف و نازک و زیبا.... پروانه‌گانی هم رنگارنگ و پر ناز و ادا...

سه نسل از سه زمان گوناگون... کهن‌دوره و میان‌دوره و جوان‌دوره...

همه در حال زندگی، به رسم و مرام و آیین کهن.... یکی زاده می‌شد و دیگری می‌رفت...

و در حین و بین همین زاده شدن‌ها و آمدن و رفتن‌ها... خُردشاپرکی در حال بازیگوشی سایر جوان‌دوره‌ها به رسم آیین بیشه... همه وقت... بر شاخه گل نسترنی می‌نشست آرام... و همه ذهنش فقط می‌شد لبریز تفکر و تفکر و تفکر...

روزی مام شاپرک... با نهایت تأسف و دلگیری.... به سویش شتافت نهیب‌زنان که ... فرزند خُرد نازک بالم... این چه راه و مرامی‌یست که در پیش داری... نه شیطنت کودکانه‌ای در تو می‌بینم به شادی.... نه وَرجه وُرجه‌ای به رسم بازیگوشی..... تمام لحظات تو شده فقط فکر و خیال و رویاپردازی! بس است دیگر دلبندکم... برخیز.... بازی کن میان بوته‌های بیشه و بال در بال همسالانِ جوان‌دوره... زندگی برای تو بهره این آفریده است.... نشاط و کودکی و بازی....

خُردشاپرکِ اندیشمندِ بیشه‌زار آفتابی.... نگاه در نگاه مادر کرد و به آرامی گفت:.... مام من! مِهرجان و مِهربان یارم... چرا در این بیشه برخی تفاوت دارند با ما... مگر همه از یک نسل شاپرک و پروانه نیستیم!؟ پس این تفاوت در چیست که برخی شاپرکان و پروانگان صاحب بهترین جای بیشه‌زارند؟! بلندترین شاخه‌ساران روئیده از آنِ آنان است و زیباترین گل‌های زیبارو برای زندگی در این بیشه سهم آنهاست؟! چرا مام من؟!...

شاپرک‌مادر، آرام گفت هیس!... نشنود این حرف را کسی از دور و بر...

این چه حرف و خیال وهم‌آلودیست کودک نازم.... به جای بازی و شادی و بازیگوشی... نشسته‌ای خیالات این‌گونه می‌بافی!!....

کدام تفاوت! کدام فرق؟! همه در یک بیشه‌زار زیبا و امن... هر کسی سهم و حق خود دارد فرزند...

خُردشاپرک نازک‌خیال و نازک‌بال... قانع نشد به این پاسخ مادر...

جستی بزد .. پرید از روی گل... گهی این سو.. گهی آن سو... نشست کنار جو.... بر روی علفی تازه روئیده... با صدای بلند گفت: مادر... این سؤال در ذهنم روئیده... جواب می‌خواهد مثل نوشیدن آبی روان... تا سیراب شود ذهن کودکانه‌ی من... من با دو چشم می‌بینم تفاوتی هست... فرقی به این بزرگی از بلندای زمین تا ماه... ذهن جوان‌دوره‌ی من بازیگوش است.. لیکن، بینا و هوشیار و اهل فکر است... مام من .. جواب می‌خواهم از نسل میان‌دوره‌ی تو.... گر نمی‌توانی و نمی‌دانی .. به یقین نمی‌بینی!...

مام من... دیروز پروانه‌خانمی از اهل بالای بیشه گفت به عتاب و تندی به من... از کنار آشیانه‌ی ما رد نشو، دور شو... آشیانه‌ی ما بر بلندای چشمه جا دارد... بلندای آن برازنده‌ی بلندا و منصب ماست... خُردی چون تو از اهل پایین بیشه... چطور به سمت جایگاه ما پریده!؟...

گفتمش... کودکم و اهل بازی... کودکت را بگو بیاید با من بازی...

پروانه‌خانم عجب رنگی عوض کرد به سرعت... واه بگفت و دست بر دست زد.... نگاه آتشینی بر من خُرد انداخت.... گفت: تو و بازی با پروانهِ‌کودکِ من؟!.. چه حرفها... چه خطاها... ما و شما! و همبازی؟!... کودکم با کودکی هم‌چون توی دهاتی؟!.... ما بزرگانیم و بزرگ‌نشینیم و بزرگ‌زاده.... مگر مام تو این به تو یاد نداده؟!....

دور شو از بلندای چشمه‌سار بیشه... مبادا بی‌ادبی تو آلوده سازد در دُردانه‌ی دلبندم... اندیشه.... جایگاه ما.. جایگاه پاکی و خوبی و زیبایست... ادب و هنر و بزرگ‌منشی می‌سازیم... هر کسی نیست در خُور هم‌نشینی با ما... هر کسی نیست چون ما سهام‌دار این بیشه‌...

مام من... حالا باز می‌گویی تفاوت نیست؟!... این حرف‌های من وهم و خیالی بیش نیست.... خودم چرخی زدم در بالای بیشه.... عجب گل‌ها و شاخساران و چشمه‌هایی داشت... عجب عطر سِحرانگیزی در من می‌کاشت...

مام شاپرک هاج و واج بر او نظاره‌ای کرد... مانده بود چه بگوید... چه باید کرد...

قدری این بال و آن بال کرد... در زمانی خُرد... به ناگاه فکری جهید در مغزش برای پاسخ...

گفت دلبندکم شاپرک‌خُرد نازنینم.. پاسخ سؤالت را همین الان می‌دم... لحظه‌ای همین‌جا درنگی کن تا برگردم... مبادا من نباشم... نباشی و برگردم....

مام رفت و پس از لختی زمان نه چندان بلند.... بازگشت به سوی دلبندش با پیرشاپرکی کهن...

خُردشاپرک نگاهی بر هر دو کرد به یک اندازه... و پیر سخن گشود سریع و آماده...

که به‌به! بر این شاپرک جوان‌دوره‌ی باهوش... که فکر می‌کند و حسابی دارد عقل و هوش...

جان دل می‌خواهی بدانی تفاوت چرا هست؟!... و این‌ها که دیدی و شنیدی چرا هست؟!....

برای شنیدن گوش می‌باید تا بشنود از درون.... که گوش درون بهتر بود از برون... که گوش برون... بسی هست فراموش‌کار... و نشنیده می‌گیرد حرفها را بسیار... ولیکن گوش درون.. جایگاهش دل است... دلی که همراه و همزادش عقل کل است....

و جوان‌دوره شاپرک به آرامی سری تکان بداد ... که یعنی آماده‌ام برگو ای استاد...

پیرشاپرک بیشه‌زار آفتابی... زبانی جُستجو کرد در ذهنش ابتدا... بدون الفاظ و ایهام و قافیه در معانی... چو می‌دانست این جوان‌دوره بی‌ادعاست... تکلف ندارد... سخن برایش بی‌انتهاست... زبانی می‌خواهد سلیس و راحت و بی‌قافیه.... زبانی مثل وجودش بی‌تظاهر و بی‌ریا و بی‌حاشیه...

پس به نرمی گفت:

جان دلم... تجربه‌ی یک عمر زندگی شاپرکی در این بیشه‌زار به من خیلی چیزها آموخته است... پروانه‌ها و شاپرک‌هایی دیدم که خودشان را صاحب کامل‌ترین و بی‌نقص‌ترین عقل بین همه‌ی اهالی بیشه می‌دانستند... اما کمترین حکمتی را نمی‌دانستند و همیشه در حال ایراد گرفتن و غر زدن و ناشکری بودند... شاپرک کوچکم... مثل آن‌ها نباش... آنها که خودشان را تافته‌ی جدابافته می‌دانند... عزیزکم ما پروانه‌ها و شاپرک‌ها در این بیشه با همه‌ی خوبی‌هایش و بدهی‌هایش زندگی می‌کنیم تا پروانه بودن را تجربه کنیم و طعم شاپرک شدن را بچشیم... فرزند بیشه‌زار آفتابی من.... تفاوتی در کار نیست... این‌ها زائیده‌ی وهم و خیال آن پروانگان و شاپرکانیست که خود را تافته‌ی جدابافته می‌دانند... و به غلط و اشتباه دورتادور خود حصاری از ظواهر خوب کشیده‌اند و گمان می‌کنند اگر به این سوی حصار بیایند.. آلوده‌ می‌شوند و بال‌های پروانه‌‌یشان ترک برمی‌دارد و دیگر توان پرواز نخواهند داشت... نه عزیزم.. همان حصاری که به گمان متفاوت بودن دور خود کشیده‌اند.. به حد کافی بال پروازشان را قفل کرده‌ است... اینها چون در سقف‌های بلند آشیانه‌هایشان اوج می‌گیرند... وهم برشان می‌دارد که در حال عروج به آسمان‌های نورانی هستند که جایگاه پروانگان و شاپرکان متفاوتی است... و بقیه را لایق آن جایگاه و مرتبت نمی‌دانند... نه شاپرک‌خُرد جوان‌دوره‌ام... آشیانه‌های بی‌سقف ما به آسمان حقیقی نزدیک‌تر است... چون تفاوتی در باغ دل‌ها و ذهن‌هایمان نکاشته‌ایم.... دلبندم... بلندای زمین زیرآشیانه‌هایشان و کنار چشمه‌ساران بودن‌شان فریبت ندهد که فکر کنی تفاوتی هست.... بیشه .. بیشه است... بالا و پایین ندارد... همه‌جایش جای پرواز است و همه‌جایش جای همه‌ی پروانه‌ها و شاپرک‌ها... برای اوج گرفتن... اگر ما کهن‌دوره‌ها در پایین بیشه زندگی کردن را انتخاب کردیم... حکمتی داشته است.... آخر دلبندم... اینجا این پایین‌ها.... به دریا نزدیکتر است.... و سریع‌تر می‌شود اوج گرفت... زیرا در اینجا آَشیانه‌های ما سقف‌های بلند ندارد... اصلاً سقفی ندارد تا مانع پرواز کردن ما بشود... ما در دل آسمان پرواز می‌کنیم و نزدیک دریا آشیانه ساخته‌ایم...

نازک‌بال بیشه‌زار من... باغبان این بیشه‌زار آفتابی... این بیشه را طوری طراحی کرد و معماری نمود... تا در تفاوت‌های ظاهریش ساخته و پرداخته شویم... پس اگر تفاوت ظاهری می‌بینی نگران نشو.... عزیزم... نسل نوین بیشه‌زار من.... برای پروانه شدن و شاپرک بودن باید بین نسیم‌ها بال و پر بزنی. باید قطرات ریزش باران را تحمل کنی آن دم که سنگینی‌اش بر بال نازکت فشار می‌آورد. گرد و خاک که برمی‌خیزد، نفست را بند می‌آورد و مسیر راه را می‌پوشاند و بارها و بارها راه خانه را گم می‌کنی، باید این گم شدن‌ها و پیدا کردن‌ها را یاد بگیری. گاهی بوی تعفن لاشه‌ مرده‌ی جنبده‌ای فضای بیشه را پر می‌کند، باید بوی خوش را بشناسی و بوی تعفن را تحمل کنی. گاهی روشنایی هست اما روشن‌اش فریبی بیش نیست... مبادا این روشنی فریبت بدهد و گاهی تاریکی همه‌ی باغ را می‌پوشاند.. نباید از تاریکی بترسی... نگران نشو... گاهی بیشه تاریک می‌شود و دلگیر... اما به این تاریکی و دلگیری نیاز هست... ثمره‌اش باران است و سیراب شدن بیشه و گل و درخت... و زمین. این تاریکی برای ادامه‌ی زندگی بیشه لازم است....

شاپرک‌جوان‌دوره‌ام... خوبی و بدی در کنار هم معنا دارند... باغبان که بیشه را معماری کرد... می‌توانست از اول همه جای بیشه را هم‌شکل و هم‌سان و هم‌رنگ و هم‌اندازه و هم‌جور و هم‌نوع و هم‌سو و هم‌فکر و هم‌راه و .... طراحی کند... اما آنوقت در این همه یکسانی چطور می‌شد رشد کرد!... چطور می‌شد.. شکل گرفت... چطور لذت خودساختگی و خودیافتن و خودرسیدن را تجربه کرد... لذتی که یک پروانه و شاپرک وقت خلق نمودن خودش می‌برد و هنگام شکستن و شکفتن دوباره‌ای که خودش معمارش بوده... و حس آفرینندگی و خلق‌کردن خودش را می‌چشد... با هیچ شیرینی نمی‌شود مثال زد... تازه دلبندم... برای پروانه شدن و شاپرک بودن... نباید حصاری دورتادور خودت بچینی تا میان تو و بقیه‌ی بیشه و ساکنانش، فاصله بیندازد.... آنوقت رشد نمی‌کنی... شکل نمی‌گیری... و لذت خلق خودت را نمی‌چشی... میان تاریکی و روشنی است که مفهوم نور را می‌فهمی... میان خیر و شر است که معنای خوب بودن را درک می‌کنی... باید میان تمام آنچه باغبان بیشه معماری کرده، باشی.... اینها را برای اینکه تو قدرت آفرینندگی بیابی طراحی کرده... عزیزکم.. تفاوت‌هایی که باغبان خلق کرده... برای زیبایی و بالندگی بیشه لازم بوده، اما تفاوت‌های وهم‌زده‌ی ذهن برخی شاپرکان و پروانگان محصور در تراوشات فکری بیمار آنان، نگرانت نکند... این تفاوت‌های بیمارگونه آنها را اسیر و بی‌رنگ و بی‌شکل و بی‌قدرت آفرینندگی در حصار تنگ دایره‌ی خودشان محصور کرده.... این‌ها در جمع صمیمی و زیبا و لبریز از تفاوت‌های زندگی طبیعی و سالم ما جایی ندارند... ناچاراً با تافته جدای بافته بودن خودشان بنازند و سرگرم باشند... چون پروازشان فقط تا سقف بلند آشیانه‌هایشان است و بیشتر از این اوج نمی‌گیرند....

و سقف آشیانه‌های ما لبریز از ستارگان حقیقی پر نوری است که ... به نگاه و مهربانی باغبان ما نزدیکتر است... ما به دریا و باغبان نزدیکتریم...

 

 

 

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:چهارشنبه 22 آبان 1398 08:35 ب.ظ
شنبه 11 آبان 1398-11:24 ب.ظ



آبادی

بدجور نفس نفس می‌زدم. با اینکه عمق آب زیاد نبود اما نمی‌دانم چرا اینقدر نفسم به شماره افتاده بود. با سختی و مشقت زیادی توانستم لبه‌ی بلندی کناره‌ی نهر آب پیدا کنم و بدن خیس و نیمه‌جانم را از آن خارج کنم. رمقی برایم باقی نمانده بود. اما ترس از آن محیط ناشناخته وادارم کرد از جا بلند شوم و به سمت بالای تپه‌ای که در آن نزدیکی وجود داشت، حرکت کنم. افتان و خیزان هر طور بود به آن بالا رسیدم و نگاهی به آن سوی تپه کردم. دعا دعا می‌کردم انسانی ببینم و جریان زندگی....

با دیدن کشتزارهای سرسبز و سایه‌ی خانه‌هایی که در آن پایین بود، جانی تازه گرفتم و خود را به سرعت به سراشیبی راه سپردم تا هر چه سریعتر به آن آبادی که نمی‌دانم کجا بود و نامش چه، برسم.

در پیچ و تاب مسیر ناچار بودم از میان کشتزارهای اهالی آبادی حرکت کنم. و با احتیاط زیادی قدم برمی‌داشتم تا مبادا زراعت مردم را بی‌حواس له کنم و باعث نابودی خوشه‌ای از آن بافت‌های طلایی زیبا شوم....

حالا حالم بهتر بود و گرمای اشعه‌ی آفتاب کمی از سردی خیسی تن و لباسهایم کم می‌کرد. در این حین و بین ناگهان مرد جوانی توجهم را جلب کرد. با اینکه از دیدن او به هیجان آمده بودم و می‌خواستم با فریاد صدایش کنم، اما زبانم بند آمد و رفتارش باعث شد سکوت کنم و به رفتار عجیبش خیره بشوم. آن مرد جوان در حالی که بیل دسته‌بلندی در دست داشت در حال باز کردن دیواره‌ی آبراه‌ کوچکی بود که مابین دو کشتزار وجود داشت. اما ترس و نگرانی و عرق سردی که بر پیشانی او نشسته بود، مرا متوجه حالت ترس و اضطراب غریبی کرد، که رعشه‌ی خفیفی بر داستانش انداخته بود. چون لابلای ساقه‌های کشتزار بودم و ساکن و آرام نشسته بودم، متوجه حضور نشد. یکهویی فکر بدی در ذهنم خطور کرد، سرقت! آری، سرقت. او در حال دزدیدن سهم آب کشتزاری بود که در همسایگی مزرعه‌ی او قرار داشت. با احتیاط خاصی هم اینکار را انجام می‌داد تا کسی متوجه‌اش نشود. خدایا! خیلی برایم عجیب بود، ظاهر این مرد بسیار موجه بود. مردی روستایی، با دستانی پرزحمت و تلاش، و جبینی پاک که خبر از ضمیر سالم درونیش می‌داد. باورِ رفتار او برایم ناممکن بود، ولی به چشمانم که نمی‌توانستم بی‌اعتمادی کنم. پس به ذهن منحرفم لعنت فرستادم و به خودم گفتم: هی مرد، لابد دلیلی برای انجام کارش دارد، شاید صاحب آن کشتزار به او اجازه این کار را داده باشد. شاید هم... ولی ترس و اضطراب و احتیاط او برای چه بود؟!

لعنتی به دل سیاه شیطان فرستادم و با احتیاطی که او متوجه نشود، به راهم به سوی آبادی ادامه دادم. چند متری بیشتر با آبادی فاصله نداشتم که چوپان تنومندی را دیدم در حالی که نیلبک زیبایی در دست چپ‌اش داشت، هی‌هی‌کنان گوسفند بازیگوشی را که مدام پیشانی‌ بلندش را به کمر او می‌زد، از خود دور می‌کرد. خواستم سلامی و خسته‌ نباشی به او بدهم که نمی‌دانم چرا زبانم بند آمد و سکوت کردم و پشت تنه‌ی درختی که در نزدیکی او بود، کز کردم و به رفتار عجیبش خیره شدم. سطل پر شیری در جلوی او بود، و سطل آبی در کنار دست راستش نهاده بود. آرام‌آرام با گوشه‌ی چشم اطراف را می‌پائید و وقتی مطمئن می‌شد کسی در آن دور و حوالی نیست، از سطل آب کاسه‌ای پر می‌کرد و به سطل شیر اضافه می‌نمود. یعنی چه؟! متوجه این کار او نمی‌شدم، آیا او در حال غل و غش بود؟! شیر را پر آب می‌کرد و ...؟! سرقت... نه لابد این هم زائیده‌ی فکر منحرف من است، شاید دلیلی برای این کار خود داشته باشد، من چه می‌دانم حقیقت چیست؟!

سلام نگفته آهسته طوری که او متوجه عبور من از کنار خودش نشود، به راهم به سوی آبادی ادامه دادم. آبادی عجیبی بود... تا به حال چنین دهی ندیده بودم. خانه‌های با درب‌های بسته و پنجره‌هایی که با میخ‌های درشت، تخته‌های چوبی بزرگی را به آن کوبیده‌اند. هیچ پنجره و دربی در این آبادی باز نبود. انگار همه از چیزی ترسیده بودند و خود را در خانه‌هایشان حبس کرده بودند. کشان‌کشان وارد کوچه پس‌کوچه‌های آبادی شدم... گاه‌گاهی عابری از کنارم می‌گذشت، سلامی می‌دادم و منتظر پاسخ می‌ماندم، اما همه به سکوت از کنارم می‌گذشتند و با نگاهی غیرواقعی و متعجب به من خیره می‌شدند و می‌گذشتند. ترس، وحشت و حس غریبگی از نگاهشان می‌بارید. نمی‌دانستم چه کنم، هم گرسنه بودم و هم ناتوان. احتیاج به سرپناهی برای استراحت و غذایی برای خوردن داشتم. اما کسی در این آبادی نبود تا نانی به من تعارف کند و به خانه‌اش دعوتم کند. متحیر مانده بودم که چکنم که صدای خش‌داری از پشت سرم توجهم را جلب کرد. به سمت عقب که چرخیدم پیرمردی خمیده‌پشت در حالی که عبای کرباسی کهنه‌ای به تن داشت، خشن و تند و تیز صدایش را از گلویش بیرون داد: های اینجا چه می‌خواهی؟! تو کیستی؟!

من؟!... من؟!.. هی... هیچکی... من عابری از کنار آبادی شما هستم. راه را گم کرده‌ام نمی‌دانم چطوری سر از اینجا درآوردم... گرسنه‌ام.. و خسته... نانی می‌خواهم و جایی برای کمی استراحت و خواب... پولش را هم می‌دهم.. این‌ها... و دست در جیبم کردم تا چند اسکناس پولی که داشتم بیرون بیاورم و به پیرمرد نشان بدهم که وای.... دیدم جیبم خالی است و پولی در کار نیست.. یعنی چه شد؟!.. نکند وقتی در نهر آب افتادم از جیبم افتاده باشند.... شاید....

پیرمرد با عصبانیت و خشونت بیشتری نگاهم کرد و گفت: کو؟! کجا؟! ... پس چی شد؟!...

با شرمندگی زیاد گفتم: نمی‌دانم.. فکر کنم از جیبم افتاده باشند...

پیرمرد عصبی غرولندکنان از کنارم رد شد و درب گوشم آهسته گفت: زودتر از اینجا برو... اگر نمی‌خواهی اتفاق بدی برایت بیفتد!...

اتفاق بد؟! یعنی چی؟! آخر چرا؟! مگر من چه کرده‌ام؟! اصلاً اینجا کجاست؟! اسم این آبادی چیست؟!

اما جوابی نشنیدم...

از زور خستگی و گرسنگی به دیوار خانه‌ای تکیه کردم. و سرم را روی زانوهایم گذاشتم تا قدری پلک‌هایم را ببندم... که صدای رفت و آمد چند کودک باعث شد سرم را بالا بگیرم و رد صدا را با چشمانم طی کنم... دو سه کودک بیش نبودند... هر کدامشان بقچه‌ی کوچکی روی سر و شانه‌اش نهاده بود و در حالی که عبوس‌وار به اطراف و من نگاه می‌کردند... از کنارم گذشتند.. لبخندی به آن‌ها زدم و چون می‌دانستم طبیعت کودک سادگی و شادی و پاکی‌ست، منتظر عکس‌العمل کودکانه‌شان ماندم... اما !!...

عجیب جایی است اینجا! کودکان عبوس و بی‌شادی و شعف، با نگاهی سرد و خشک نگاهم می‌کردند... گفتم: بچه‌ها گشنه‌ام، از کجا می‌توانم در این ده غذایی تهیه کنم؟...

اما... سکوت تنها جواب آن‌ها بود....

همینطور راه رفتنش را به سوی انتهای کوچه تماشا می‌کردم که ناگهان رفتار عجیبشان بیشتر شگفت‌زده‌ام کرد... همگی‌شان با شگرد خاصی بدون اینکه دیگری متوجه بشود دست در بقچه‌های هم می‌کردند و از آنچه در بقچه بود، برمی‌داشتند. اما همه‌شان فکر می‌کردند دیگری متوجه کار او نشده است!... وای این کودکان داشتند از همدیگر سرقت می‌کردند!!!....

دیگر طاقت ماندن بیش از آن را در آنجا نداشتم. با هر مشقتی بود از جا برخاستم و با تکیه کردن دستانم به دیوار خانه‌ها از کوچه‌ای به کوچه‌ای می‌رفتم.... کوچه‌هایی که در آنها نه بوی پخت غذا می‌آمد... نه صدای زنانه‌ای وقت هوار کشیدن بر دردانه‌های عزیزش، نه ... نه... روح زندگی در این خانه‌ها جاری نبود... نه صدای شرشر آبی بود و نه صدای پیچ‌پیچ نسیمی میان شاخسار درختی و نه صدای جیک‌جیک جوجه اردک زشتی... ترس و وحشت و سردی تنها پادشاه حکمران آن آبادی بود... گویی ملکه‌ی برفها بی‌آنکه عصر یخبندانی را به آن‌جا هدیه کرده باشد، نفس سردش،... روح اهالی را یخ‌زده و منجمد کرده بود.... سردی و سکون و ترس از سر و روی آن آبادی می‌‎بارید...

جای من آنجا نبود، قدم‌زنان می‌رفتم و به دنبال راه خروجی آبادی بودم که ناگهان... سایه‌ی ناشناخته‌ای را بر روی بام یکی از خانه‌ها دیدم... سایه حرکتی عجیب داشت... کنجکاو شدم و به دنبال رد سایه از بلندی سکویی که در آن نزدیکی بود بالا رفتم و به تماشا نشستم تا ببینم در بلندای آن بام چه خبر است، شاید حداقل آنجا کسی باشد که یاری‌رسان من شود... چون دقت کردم... زنی را دیدم که آهسته و بی‌صدا در حالی که در گوشه‌ی بام کز کرده بود... بعد از نگاه فراوانی که به اطراف می‌انداخت... به سرعت به بام خانه‌ی کناری می‌رفت و خامه‌های رنگ‌ شده‌ای که بر روی نرده‌ای چوبی برای خشک شدن، آویزان کرده بودند، برمی‌داشت و در کیسه‌ی زیر شالش پنهان می‌کرد.... وای خدای من او داشت چه می‌کرد؟!... سرقت؟!... دزدی؟!.... نه! نه! دیگر نمی‌توانم باور کنم... اینجا چه خبر است؟ اینجا کجاست؟!... لابد همه‌ی اینها زائیده‌ی فکر منحرف من است....

با عجله و سرعت خودم را از بالای سکو به پایین پرت کردم... و به سرعت شروع به دویدن کردم.... باید زودتر از اینجا دور بشوم... جای من اینجا نیست...

می‌دویدم و حتی به پشت سرم نگاهی هم نمی‌انداختم.... دیگر نمی‌خواستم چیزی ببینم.... هدفم فقط رفتن بود... بی‌هوا خودم را از این کوچه به آن کوچه می‌انداختم تا راه گریزی پیدا کنم، که ناگاه از دور انتهای باز رو به دشتی را دیدم.. به سرعت خودم را به ته کوچه رساندم.. نفس راحتی کشیدم و از دل آبادی بیرون رفتم... سعی کردم راه همان تپه را بگیرم و بروم که از اول از آنجا آمده بودم... لابد آنسوی نهر آب، خلاف این مسیر، راه درست باشد... آری حتماً همینطور است...

می‌رفتم که ناگاه... کمی با فاصله از آبادی... کلبه‌ی کوچکی دیدم و پیرزنی خمیده و لاغری که در کنار تنوری گلی در حال پختن نان بود و بوی خوش آن نان برای من گرسنه چه وحشتناک، لذت‌بخش بود و دلچسب... به‌به!...

به سوی پیرزن گام برداشتم تا نانی از او برای خوردن بگیرم که یادم افتاد پولی به همراه ندارم... به خودم گفتم اشکالی ندارد... از او طلب مهمان‌نوازی می‌کنم... حتماً می‌پذیرد... نزدیک که شدم سلامی دادم... و گفتم: خسته نباشی مادرجان!...

پیرزن عبوس و گرفته‌ای بود که با اوقات تلخی نگاه ریزی از گوشه‌ی چشم بر من انداخت و بی‌آنکه جواب سلامم را بدهد... دوباره رویش را برگرداند و مشغول در آوردن نانی از داخل تنور شد... به کنارش که رسیدم دوباره سلام دادم و گفتم... مادرجان کمک می‌خواهید... کسی نیست به شما کمک کند؟!...

اما باز هم دریغ از پاسخی....

دیگر طاقتم طاق شده بود و دل به دریا زدم و گفتم: گرسنه‌ام، ... نانی می‌خواهم...

تا این را گفتم پیرزن عبوس و اخمو... اهرم آهنی و گرمی را که هر از گاهی در داخل تنور برای جابجا کردن هیزم و بالا آوردن گرده‌های آتش استفاده می‌کرد به سمت من گرفت و با اشاره‌ی تندی از من خواست تا از آنجا دور شوم... اما.... اما من و گرسنگی! مگر این حرفها حالیش بود... شکم گرسنه که این حرفها را نمی‌فهمد....

به خودم گفتم بدرک... باید با اهالی این دیار و کاشانه مثل خودشان رفتار کرد... حالا که زبان آدمیزاد نمی‌فهمند و همشان در حال دزدی کردن از همدیگر هستند، بگذار من هم به رسم خودشان با آنها معامله کنم...

تظاهر کردم که از پیرزن فاصله گرفته‌ام و دور شدم... اما بیچاره خبر نداشت.. پشت هیمه‌ی هیزم‌های او در همان نزدیکی کمین کردم... و منتظر فرصت مناسب نشستم... لحظاتی چند گذشت تا متوجه شدم پیرزن برای آوردن چیزی وارد کلبه‌اش شد.... وقت را از دست ندادم و به سرعت خودم را به کنار تنور رساندم و از میان نان‌های پخته شده، دو نان گرم و تنوری را با سرعت برداشتم و الفرار.....

گریختم... نان را به بغل گرفته بودم و می‌گریختم.... ترس از اینکه حالا اهالی آبادی تعقیبم کنند و چه بلاهایی سرم بیاورند... باعث می‌شد سریعتر بدوم .... پاهایم جلوتر از خودم فرمان می‌بردند....

آنقدر دویدم تا به آن سوی تپه رسیدم و دوباره کنار نهر آب نشستم... به‌به! آبی و نانی... دیگر از زندگی چه می‌خواهم؟!... همین برای زنده ماندن کافیست....

لقمه نانی از گُرده‌ی نان کَندم و تا آمدم به دهانم بگذارم.... کسی... چیزی.... شیء... حسی.... در درونم نهیب زد... هی!!.. هی!! چه کار کردی؟!... دزدی!!!؟...

دزدی؟!... من و دزدی؟!... نه نه من دزد نیستم.. از سر ناچاری بود... تازه خودشان همه دزد بودند... حداقل من از غریبه دزدیدم... اما آنها از همدیگر می‌دزدیدند.....

و باز صدایی از درون... دزد! .. ای روح دزد... تو دیگر جایی در آن سوی تپه نداری.... تو دیگر نمی‌توانی به آن سوی تپه باز گردی... حالا تو دیگر هم مثل اهالی این آبادی شده‌ایی.. هم‌صفت... دزد....

دیوانه‌وار فریاد زدم: نه من دزد نیستم.. من می‌‌خواهم به خانه بازگردم... من از آنسوی تپه آمدم... خانه‌ی من آنسوی تپه است.. من تعلقی به این آبادی ندارم... من اهل آبادی آن سوی تپه هستم... جیغ می‌زدم و فریاد و به سوی نهر رفتم تا خودم را به دل آب نهر بزنم و به آنسوی آن بروم که ناگهان دیدم نهر در حال خشک شدن است... بله بله... نهر خشک می‌شد و من هرچه سعی می‌کردم به آب نزدیکتر شوم.. آب از من بیشتر فاصله می‌گرفت... و من خودم را به زمین ته نهر می‌کوبیدم و فریاد می‌زدم صبر کنید... من جزو اهالی این آبادی نیستم.. من دزد نیستم.. من تعلق به آنسوی نهر دارم... و همینطور که در حال دست و پا زدن و جیغ کشیدن بودم ... با فریاد بلند خودم از خواب پریدم...

تمام بدنم را عرق سردی فرا گرفته بود... روی تخت نشستم و نفس نفس می‌زدم... وای خدای من همه‌اش یک خواب بود... یک کابوس وحشتناک... خدا را شکر... از جا بلند شدم و به سمت پنجره‌ی اتاقم رفتم و درب کشویی آن را باز کردم.. نسیم خنکی به صورت خورد و خدایا شکرت را با بلندی گفتم... به آسمان نگاه کردم... ماه زیبا و پری‌رو در دل آسمان تلألو خاصی داشت.... و ناگاه صدای خوش اذان در فضا پیچید... الله اکبر الله اکبر...

و این دعا بر زبانم جاری شد... خدایا عاقبت ما را ختم به خیر کن... تا از اهالی آن سوی نهر باشم و باشیم...




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:شنبه 11 آبان 1398 11:28 ب.ظ
جمعه 3 آبان 1398-12:20 ق.ظ



قضاوت

بودن‌ها بی‌دلیل نیستند. یکی خواسته است باشی، که هستی. اگر نباشی به یقین خلاءای در هستی وجود می‌داشت که هیچ چیز جای آن را پر نمی‌کرد مگر حضور خود تو...

این را وقتی دانستم که رهگذران روزمره‌ی زندگی، دورتادور جسم مرده‌ی معتادی که در گوشه‌ی خلوتی از پارک، جان داده بود، اظهارنظرهای مختلفی می‌کردند.

بذار بمیره، بهتر که انگلی مثل این تو جامعه نباشه!..

آخر و عاقبت این‌طور آدم‌ها به همین‌جا رسیدنه!...

بیچاره، حیونکی، همون بهتر که مرد، این که زندگی نمی‌کرد، با مردن راحت می‌شد!...

و ....

و....      و اظهارنظر....

و من مات و مبهوت این همه جرأت برای گفتن حرف‌هایی آن‌چنانی... از جماعتی این‌چنینی...

سکوت کردم که سکوت... بهترین کار بود... آدمهای که ادله‌ی قضاوتشان از مرز چشم تا جسم فراتر نمی‌رود... و حتی گپ کوتاهی برای لحظه‌ای با روح این جسم نداشته‌اند تا شاید با شنیدن کلمه‌ا‌ی مرز قضاوتشان تغییر می‌کرد... چه راحت به قضاوت می‌نشینند...

او باید می‌بود... باید می‌آمد... آنچنان که در نهایت باید می‌رفت... همه می‌روند... ماندگار کیست؟!...

نمی‌دانم پشت پرده‌ی حکمت الهی چه خبرهایی پنهان است که همه‌ی ما بی‌اطلاعیم!.. آخر ما زمینی‌ها را چه کار به خبرهای آسمانی!.. بگذار صبح تا شبمان درگیر اخبار روزمرگی‌های شلوغ پلوغ این حوالی باشد...

در آسمان طور دیگری می‌بینند... طور دیگری می‌شنوند... طوری دیگری قضاوت می‌کنند... نه اصلاً قضاوت نمی‌کنند. قضاوت را گذاشته‌اند برای روز قضاوت و داوری.... هنوز که زمان آن نرسیده است... آنجا در آسمان امورات بسیار مهمی در حال رتق و فتق است... همه چیز نظم و قاعده‌ی خاص خودش را دارد... وقتی همان روز ازل طرحی کردند که قیامتی خواهد بود و قضاوتی... بزرگ‌منشانه بر برنامه‌ریزی طرح آفرینشی و حیات‌بخش خود، مصمم و قاطع، پابرجا مانده‌اند. الکی که نیست، امورات آسمانی است... مثل زمین که اله‌بختکی به امورات نمی‌رسند. اسلوب خاصی دارند و محترم ‌شمرده می‌شود...

پس هنوز زندگی پابرجاست... و تا زندگی با آمدن آن روز موعود به پایان نرسیده است... قضاوت کردن ممنوع... تازه مگر اهل آسمان جرأت می‌کنند زبان به قضاوت بگشایند!... خوب درس یاد گرفته‌اند و خوب پس داده‌اند... آموخته‌اند قضاوت کردن کارشان نیست... قاضی فقط یکی است... قاضی آسمانی اهل علم است... آن هم نه علم زمینی... نه که علم زمینی را نداشته باشد نه، دارد... اصلاً علم زمینی را خودش نوشته است.. آن روز که با قلم زیبایی که از پر قویی بهشتی در وقت شنا کردن در کنار برکه‌ی فیروزه و زبرجد به جا مانده بود .... در نهری از نور که در مسیر عرش اعظم جاری بود... دوات می‌کرد و می‌نوشت... آری همان وقت و همان‌جا بود که علم زمین را نوشت.... دو به علاوه دو بشود چهار... زمین تا مرز کمربند مغناطیسی دارای جاذبه باشد، درست بعد از لایه‌ی هفتم، مگنتوسفر... آب‌ اقیانوس‌ها هم نمک‌دار باشد و هم دارای جریان‌های زیراقیانوسی تا آب راکد آن‌ها که مثل چشمه‌ها و رودخانه‌ها جریانی ندارند، نگندد و فاسد نشود... همه چیز هم جفت باشد... زوج... حتی اتم‌ها... یون منفی و مثبت باشند... مسیر حرکت زندگی انسان هم مشخص باشد... لیس للانسان الا ما سعی.. انسان هرچه تلاش کند به همان اندازه نصیبش شود... اما حواسمان هست... هست به آنهایی که سعی و تلاش بنده‌ی ما را که تعلقی به آنها ندارد... بی‌اجازه‌ی او برمی‌دارند و از آن خود می‌کنند... برای آنها هم حد و مرز مشخصی تعیین کرده‌ایم...  و اینچنین با دست قدرتمند آفرینش... علم هر چیزی را مشخص و معین نمود....

بله می‌گفتم... صاحب قضاوت... اهل علم است... علمی که احاطه بر تمامی وقایع و حوادث و گذشته و آینده و ذره و ماده و مایع و جامد و خوب و بد و زشت و زیبا و سرد و گرم و کهشکشان و ته چاه و گیاه و انسان و .... دارد... می‌داند چرا آفریده است... باید می‌بود. وجودش برای زندگی لازم بود.. چه می‌دانیم ما.. شاید، نه به یقین روح مچاله‌ شده‌ی هر شکسته‌ای که در چشم ما حقیر و خرد می‌آید... چه می‌دانیم ما کجای مسیر زندگیش دستی را گرفته است؟ کجای مسیر زندگیش سگی را آب داده باشد؟ کجای مسیر زندگیش قلوه سنگی را از راه عابرپیاده‌ای برداشته باشد.. کجای مسیر زندگیش برای پیرزن تنهای محله نانی خرید باشد... آمده بود برای همین... نقش او همین بود... اگر نبود خلاءی جای او در زندگی ایجاد می‌شد... باید می‌بود تا نقش خود را ایفا کند.. همش که نمی‌شود بد دید و بد گفت.... انگار عادت کرده‌ایم به بد دیدن همدیگر.... چه می‌دانی گاهی شاگرد مغازه‌ای که در کوچه پس‌کوچه‌های شهر برای درآمدی صبح تا شب درگیر هزار دستور شنیدن و سرکوفت خوردن باشد... چیزی بداند که آن پرفسور تحصیل کرده‌ی فلان دانشگاه بین‌المللی نداند... از کجا معلوم، در آسمان این چطور دیده می‌شود و چطور به او نگاه می‌کنند... نگاهشان که با ما یکی نیست... شاید صبح که پا به کوچه می‌گذارد برای ادامه‌ی زندگی، آن بالاها... فرشته‌ای کوچکی از گوشه‌ی آسمان دوم به او سلام کند.

هر کسی جای خودش را دارد... حق خودش است.... آن روز که او را آفریدند... صاحب این حق شد... او نباشد خلاء خواهد بود... و من ... این منِ همه‌وقت، همهِ جور، قاضی... مدام در حال قضاوت...  هنوز درس یاد نگرفته‌ام... که قضاوت کردن کار من نیست.... جایگاه من نیست.. کار صاحب علم است... آنکه پنهانی‌ها را می‌داند و هم آشکارها را.... کار من تلاش کردن است برای آنچه در ثمره‌ی تلاش خودم نصیبم شود... و در کنار تلاشم... تلاش دیگری را له نکنم... از تلاش کسی برای خودم برندارم... تلاش کسی را بی‌ارزش جلوه ندهم... کاش شاگردان سرزمین آسمان‌ها... فرصت می‌کردند.. هفته‌ای یک روز کلاسِ «آموزش خوب دیدن، خوب شنیدن و قضاوت نکردن را یاد بگیریم» برای ما اهل زمین برگزار می‌کردند. آنوقت زندگی کردن چقدر راحت‌تر بود و هم کمی آرام‌تر....

 

 

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 3 آبان 1398 11:48 ق.ظ
دوشنبه 29 مهر 1398-11:28 ب.ظ



عطارخانه

دردها مختلف‌اند و متنوع.. کم یا زیادند، سیاه یا سفید... حتی دردها مزه هم دارند... تلخ یا شیرین، ترش یا شور... دردها گاهی سطحی‌اند، گاهی عمیق... گاهی از پنها و گستره‌ی عجیبی برخورداند طوری که گستره‌ی آن‌ها سال‌ها پهنا می‌یابند و تمامی ندارد و گاهی کوتاه و زودگذرند و با لیس زدن به یک بستنی آلاسکا یا جویدن یک آدامس بادکنکی، تمام می‌شوند.

گاهی درد، دردآورست و گاهی درد با درد دیگری شفا می‌یابد و حالش خوب می‌شود.

دردها در هر جان و روحی یک طور بازتاب دارند. مثلاً درد بی‌همزبانی برای یکی هم سیاه است و هم عمیق و تلخ... اما ممکن است در جان دیگری فقط تلخ باشد... آن هم از نوع سطحی آن و بی‌رنگ بی‌رنگ باشد ... و با لبخند یک عابر پیاده در یک روز بارانی در کوچه‌ی زندگی، شیرین شود.

دردها عجیب‌ و غریب‌اند. معلوم نیست از چه جنسی خلق شده‌اند. اینها که گفتم، نوع خلقت‌شان را معلوم نمی‌کند. یعنی واحد شمارش آنها چیست؟ کسی می‌داند؟! با چه مقیاسی اندازه‌گیری می‌شوند؟! میزان شدت‌ آنها ریشتری حساب می‌شود یا مبنای سنجش دیگری دارند؟!...

کل کشفیات بشر را روی هم بگذاری... درد یک بچه‌گربه را هم نمی‌فهمد و لمس نمی‌کند، بچه‌گربه‌ای که مثل انسان یک وجود پیچیده و مرموز ندارد. ساده و بی‌آلایش است مثل روز اول خلقتش.... گربه است دیگر... هزارلای هزارتو ندارد... هفت‌رنگ نیست... اهل دوز و کلک هم نیست... اینها همه صفت اشرف مخلوقاتِ این سرزمین خاکی است...

می‌دانی هم‌نفس، دردها خاص خود صاحب درد‌اند. یعنی قابل لمس و قابل درک و قابل فهم و قابل تشخیص و قابل چشیدن نیستند... ساعت‌ها که نه... تو بنشین و سال‌ها شرح درد بازگو کن... نه کسی می‌فهمد... نه کسی لمس می‌کنند... نه کسی می‌چشد... شاید فقط جانی که هم‌چون جان تو... طیفی از آن درد را چشیده باشد، قدری با تو اظهار آشنایی دهد... عجیب من نمی‌دانم این واژه‌ی همدردی از کجا وارد لغت‌نامه‌ی انسان شد؟!...

برای همین می‌گویم نباید متوقع شد وقتی قالب جان و وجودت لبریز درد است، کسی تو را بفهمد یا حس کند... حتی آنکه آن درد را به قالب جانت ریخته است هم ... دردت را نه می‌فهمد نه لمس می‌کند.

اما.... اما یک غریبِ آشنا هست که درد جان و دلت را از خودت هم بهتر می‌شناسد.. لمس می‌کند... مزه‌اش را می‌داند... خوب هم تشخیص می‌دهد و بهتر از همه درمان می‌کند... چون او تنها طبیبی‌ست که داروی همه‌ی دردها در هر سطح و رنگ و مزه و اندازه و شکل و .... را در عطارخانه‌ی آسمانیش دارد... نخوانده می‌داند... نگفته می‌شنود... ندیده می‌بیند... پرَپرَ می‌زند دل خدایش برای درد دل آدمی... بغض می‌کند وقتی می‌بیند موجودی را که برای درمان‌گرایی آفریده است... دردآفرین شده است... هم برای خودش هم برای دیگری...

آدمها... دردهای نوین و جدیدی خلق کرده‌اند... برای آزار هم... اما باز هم جای نگرانی نیست، داروی این آفرینش‌های هنری جدید انسان را هم دارد... اما می‌دانی چرا جان‌های ما هنوز لبریز درد است... چون آدرس آن طبیب و راه آن عطارخانه را گم کرده‌ایم...




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 30 مهر 1398 03:31 ب.ظ
دوشنبه 22 مهر 1398-11:43 ب.ظ



دلنوشته
(پژواک دل)

تق‌تق در می‌زنند، گویی کسی پشت درب خانه‌ی زندگی ایستاده‌ است، مسافریست از راه نزدیک، همین حوالی... کنارِ کنج باغستان دل... دل، این دل، تلمبه‌ی همیشه بیدار جریان زندگی... پمپاژ مداوم روح مذاب زندگی در کالبد تن... دل، این دل، خانه‌ی خیر و شر، منزلگه حلول عشق با خون... دل، این دل، با آن قدرت عجیب در تحمل‌پذیری شکستن‌های مدام... بند خوردنیِ از جنس ترمیمیِ درجه یک، واقعاً مصالح ترمیم‌کننده‌ی ترک‌های ریز و درشتی که در هر ثانیه و لحظه و ساعت و روز و هفته و ماه و سال و سال‌ها و عمر... بر تن نازک و ظریفش می‌نشیند، از چه جنسی است؟! فرمول تولید آن را پزشکان می‌دانند؟! کدام طبیب می‌داند؟! کدام طبیب می‌تواند؟! عجب مرهمی است! دست کدام فرشته مأمور ترمیم ثانیه به ثانیه اوست؟!

دل، این شکل صنوبری به ظاهر ظریف و نازک و نرم، عمریست روح مذاب زندگی را در تندیس آدمی، پمپاز می‌کند... بارها شکسته است، باور کن، خودم صدای شکستن‌اش را شنیدم... آن روز که بی‌صبرانه در انتظار لبخند تو بود... بیچاره بال و پر می‌زد و آرام و قرار نداشت پشت این میله‌های استخوانی زندان تن... حاشیه بروم... زیباترین محبس و زیباترین زندانی... قصه‌ی زندانی ساخته شده از جنس استخوان، با هشت میله در راست و هفت میله در چپ!... عجب محبسی! و زیباترین زندانی، دل... اسیر پشت این میله‌های قفسه‌ی سینه‌ی ما... دلتنگی می‌کند گاهی و تالاپ تلوپش بالا می‌رود و می‌خواهد بگریزد از این جای تنگ، اما آرام دم گوشش فرشته‌ی کوچکی که همزاد اوست، می‌گوید: رفیق، آرام بگیر اینجا تنها جای امن برای توست... این زندان امانگاه توست... فکر کرده‌ای بیرون مگر چه خبر است، حالا؟!... هیچ... خبرها همه اینجا به پیش توست...

لبخند می‌زدی چه می‌شد، هم‌نفس!... چیزی کم نمی‌شد از سفره‌ی مهربانیت... لبخند تو طلوع زندگی بود برای او... حیف تبسم نکردی و زندگی مُرد در کالبد او...

بار دگر هم صدای شکستن‌اش را شنیدم... وقتی در انتظار یک احوالپرسی تو بود... احوالپرسی از جنس صبح... ساده و دلنشین... فقط سلام تو کافی بود برای ادامه‌ی حیات قلبی که محتاج صدای تو بود... آهسته می‌گفتی سلام... هم‌نفس! ... چیزی کم نمی‌شد از سفره‌ی مهربانیت... احوالپرسی تو همراه آن جریان خون... می‌چرخید در رگ‌های وجود او... حیف نگفتی سلام و مُرد امید و برق نگاه او...

و بارها شکست و شکست، و می‌شکند مدام، هر ثانیه و لحظه و روز و هفته و .... می‌شنوم صدای این شکستن‌ها را در اطراف خودم مدام... آخر گوش دلم باز شده است برای شنیدن فرکانس‌های ریز و کم... شاید هم بلند و زیاد... آستانه‌ی گوش دل ما ناشنوا شده است به یقین...

سکوت لازم است اینجا... سکوتی ممتد و طولانی... با ارتعاشی ساکن از جنس خلاء... ساکت هم‌نفس! ساکت خموش... تا بشنویم صدای این همه خُرد شدن‌ها و شکستن‌های بسیار... واقعاً اگر تقدیر نانوشته اجازه می‌داد در یک لحظه، صدای فرکانس شکستن قلب‌های ساکنان زمین، شنیده شود از ورای این همه شلوغی بیهوده‌ی نسل آدمی، پژواک آن در آسمان هفتم هم، طنین‌انداز می‌شد... به یقین.. آری حتماً چنین می‌‌شد... نمی‌دانم واقعاً نمی‌دانم، سوادش را ندارم... اما می‌دانم دل فرکانسی دارد بسیار بالا... شاید مثل فرکانس‌های کهکشانهای راه دور... که از اول خلقت تا به امروز هنوز به ما نرسیده‌اند... و فرکانس قلب‌های ما در کهکشانها جاریست... از اولین روز شکستن اولین دل.... می‌رود صدای آن ... تا ناکجاهای دور... و پژواک آن باز می‌گردد به سوی ما... بعد از برخورد با بال‌های تنومند فرشتگانی که نگهبان آسمان‌های نمی‌دانم چندم‌اند... حتماً ارتعاش آن شکستن‌ها آنقدر قدرت دارد که فرشتگان می‌ترسند باعث ترک انداختن بر دیواره‌ی عرش خدا شوند... پس می‌گشایند بال‌های رویایی خیال‌انگیزِ وهم‌انگیزِ تن نورانی‌شان را برای برگرداندن آن انعکاس تلخ... به سوی ما... دل بشکند، بد صدایی دارد... فرکانس آن می‌دراند تمام پرده‌های مابین آسمان‌های هفتگانه را... و پارازیت می‌اندازد میان صفوف‌ ذکرگویان ساکنان شهرهایی از جنس نور... و می‌هراسند از انعکاس تلخ آن... و باز می‌گردانند بازتاب شکستن‌اش را به سوی ما... ما اهل زمین... با این ناشنوایی مدام... گوش‌های ناتوان در شنیدن فرکانس قلب‌های هم... بد بازگشتی دارد صدای شکستن دل... وای از آن لحظه که دیواره‌ی بال فرشته‌ای آن را به سوی ما بازگرداند...

هم‌نفس، هم‌خاک و ‌هم‌زمین... بس کنیم این همه هیاهوی بی‌حاصل و نشکنیم قلب‌های هم... با تبر نامهربانی از جنس کینه و آز... با تیزی نفرت و حسد... ساده است فرمول زندگی... یک سلام بعلاوه یک تبسم و بعلاوه صدای مهرگونه‌ای از سفره‌ی مهربانیت که تقدیم می‌شود...

هم‌نفس سلام...

                                                                                                زهره پیرزاده

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 23 مهر 1398 01:11 ب.ظ
پنجشنبه 18 مهر 1398-11:42 ب.ظ



دلنوشته

آنجا که خُرد می‌شوی در زیر سنگ‌آسِ خیانت و دروغ، یک راست و صداقت هست که آرامش‌ت می‌بخشد و نگهت می‌دارد.

آنجا که آتش‌صفت می‌‎سوزی از ریا و فریب آشنایان نزدیک و دور، یک مهرِ بی‌آلایش و پاک، صفایت می‌بخشد و نگهت می‌دارد.

آنجا که زخم خنجرِ نامردی فرومایگان حقیر، می‌بُرد بند بندِ دل معصوم و بی‌پناهت را، یک مرهم التیام‌بخش پُرشفا، درمانت می‌کند و نگهت می‌دارد.

آنجا که وجودت را انفجاری بزرگ از تحمل این همه کوچک‌اندیشانِ بدفکر، چشمانِ بی‌نگاه، گوش‌های بن‌بست، زبان‌های گویا به ریشخند و بدگو، روندگان بی‌هدف، جمجمه‌های خالی از فکر، قلب‌های مأمن شده برای اندیشه‌های پلید ظلمت‌ساز، روح‌های پوسیده در ویرانه‌ی کالبدِ آزمندی و حرص، وجودهای بی‌تنفس و مرداب‌گونه، ذهن‌های پر شده از ویروس‌های دویدن‌های شتابان به سوی نشخوار روزمرگی‌های لبریز از نوشیدن و پوشیدن و خورد و خوراک تن، غوطه‌زدن‌های مکررِ هر روزه‌ی تصمیم‌های نادرست خِرد‌های کوتاه‌ متعفن، عوعوی سگ‌صفتان شیطان‌رفیق، سایه‌های پریشان‌ِ تزویر و تمجید و تقدیس و تصویرسازی بت‌های عصر مدرن، خارش سهمگین طوفانِ غم و اندوه چه کنم‌ چه کنم‌های مداوم وسواس خناسی که از درون چنگ می‌اندازد بر روی سینه‌ی منزلگاه تجلی نور یار، و ... دیگر... دیگر.. تهدید می‌کند، و می‌خواهی فریادِ دلخراشِ جگرخراشی برکشی برای دریدن این همه حجابِ سیاه‌صفت بین تو و او... و دیوار دنیا بشکنی و عاجز می‌شوی با تمام قدرتی که در تو نهاده شده برای پروردن عشق، و سکوت می‌کنی و فریاد در تو حبس می‌شود و حس به دوش کشیدن سنگینی کوهی بر شانه‌هایت، خم می‌کند بال ظریف عزت‌نفس و شأن انسانیت را، ناگاه یک نسیم بی‌حضور باد، یک نوازش بی‌حضور دست، یک بوسه‌ی بی‌حضور لب، یک سیرابی بی‌حضور آب، یک روشنی بی‌حضور خُور، یک مهر بی‌حضور مادر، یک مستی بی‌حضور می، یک پرواز بی‌حضور بال، یک آرامش بی‌حضور مُسکن، آرام‌ات می‌کند و آرامش‌ات می‌دهد. گویی دست مهربان او از بالاترین جایگاه او که ورای تصویر عقل آدمیست، برای نوازش جان و تن خسته و زخمی تو، فرود می‌آید به سوی تو... اینجاست که می‌فهمی فقط یک عشق، یک مهر، یک مهربان، یک نزدیک، یک صداقت و راستی ناب، نزدیکتر از همه، کنار توست... به سوی توست... برای توست.... آرام می‌شوی و کولاک این همه سیاهی، پر می‌کشد مثل یک کابوس شب‌... بیدار می‌شوی و آرام می‌شوی و نفس تازه می‌شود و از نو شروع می‌کنی... عاشقی را... زندگی را... اما دلت در هر لحظه‌ی زندگی پر می‌کشد به سوی او... برای او...

و دیگر هیچ نمی‌خواهی... که با او مست‌ترین مستان عالمی...

 

                                                                                      زهره پیرزاده




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 19 مهر 1398 06:47 ب.ظ
سه شنبه 16 مهر 1398-11:34 ب.ظ



دلنوشته

هوهوی باد در دالان وجودم پیچیده است و زوزه‌ی سوزِ سردی در آن، سیهه می‌کشد. ترس همچون بختکی سیاه راه نفس بر من بسته است. ترس بی‌تو بودن، بی‌تو ماندن.

من که از تمام گنج‌ها و ثروت‌های این دنیا فقط دانه‌ی سحرآمیز تو در بطن وجودم پنهان است، از بی‌تو بودن می‌ترسم، از بی‌تو ماندن هم...

می‌ترسم به خاطر خالی بودن دهلیز وجودم از هر طراوات سبزی، تنهایم بگذاری. ببخش بارانی نبود تا ببارد و این دانه‌ی سحرآمیز نشأت بگیرد، سبز شود و طراوت بیافریند.

دلم می‌خواست بذری می‌بودم، نهفته در دل زمین، زیر خروارها خاک مدفون. نه از تاریکی آنجا می‌ترسیدم نه از سکوتش. نه اصلاً  آنجا نه تاریک است و نه ساکت... لبریز هیاهوست... صدایشان را می‌شنوم. صدای نفس کشیدنشان را... صدای حرکت آرامشان وقت زاد شدن... بذرها را می‌گویم.

در آن زیر، پایین خاک‌های مرطوب و نم‌دار، زندگی جریان دارد. حتی بیشتر از روی زمین.

من دانه بذری در التهاب رسیدن به جریان آبی از بارشی آسمانی... راستی چرا آسمان بالا با زیر خاک اینقدر رابطه‌ی نزدیک و عجیبی دارد؟!

ساکنان روی زمین، تشنه‌ی باران و بوی تازگی آن‌اند. عاشق صدای نم‌نم‌اش و روح با آن تازه می‌شود. و دانه بذری خُرد به زیر خاک نرم زمین، باران را بیشتر دوست می‌دارد، باران حیات اوست برای رویش و رسیدن به نور، به اوج. نور غذای من، غذای همه است. اصل من است، تشنه‌ی آب و خاک و نور منم، انسان. و من انسان، بذری بر روی خاک، برعکس نبات و هر موجود جوانه‌زننده‌ایی... که هست به زیر خاک.

آب رویش من کجاست؟! من دانه‌ی سحرآمیز تو در بطن وجودم نهفته است، آب می‌خواهم، بر روی این خاک، تا جوانه زنم، نور هم هست، نور تویی، ای نور آسمانها و زمین، آب می‌خواهم، خاک هم هست، نور هم هست، دانه هم هست، دانه در بطن وجودم نهفته است، اما آب کجاست؟!

در سفر شدم همراه با دانه‌های بسیاری به زیر خاک، تا یاد گرفتم رسم سفر ز خاک...

نفس می‌کشد دانه در آن زیر، در آن تاریک روشن عجیب، تا وقت شکفتن تنپوش سفت و سخت‌ش، سر بر زند جوانه‌ی هویتش به آرامی یک خواب. و بشکفد ماهیتش برای رسیدن به روی خاک... تو چیستی همسایه‌ی من؟ گفت به پیج و تاب، با کرشمه‌ای به ناز، من یک گل محمدیم خوش بو و خوش رنگ و خوش نقش... تو چیستی؟ گفتم هنوز نمی‌دانم رفیق...

آنطرفتر از ما دوتا، همسایه‌ی دیگری با شوق، چون شنید گفتگوی ما، گفت، من بگم کیستم؟ گفتم بگو، گفت: درختم، کاج، بلند قامت و سبز، روی به سوی آسمان دارم همیشه سرفراز... تو کیستی؟! گفتم هنوز نمی‌دانم عزیز...

یکهو صدایی آمد از پشت سر، با کمی فریاد اما نه آهسته‌تر، من بوته‌ی جالیزیم، خیار، ترد و پرخاصیت و شیرین‌نگار... هستم و ماهیتم همین است و بس، اما تو چیستی؟ هان! گفتم هنوز نمی‌دانم خیار...

شاید نباید می‌آمدم اینجا از ابتدا، اینجا میان جمع شما، نفس‌های بسیار در این پایین خاک، همهمه‌ی شکفتن و رفتن به روی خاک، مشکل کجاست خدا؟! اینها همه می‌دانند و من نمی‌دانم، که کیستم و چیستم؟! آمدم چکار؟!

خاک که هست، و دانه‌ی سحرآمیز تو درون من و نور... پس آب رویش من کجاست؟! چون بشکفم به یقین معلوم می‌شود ماهیت و هویت من برای من...

ای نور، به سوی نور رفتن کار همه‌است، ای تو نور آسمانها و زمین، بتاب... من محتاج بارشم، بارانی از جنس تو... تا بشکفد این دانه‌ی سحرآمیز وجود من... معلوم شود ماهیت و هویت من کجاست...

 

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:دوشنبه 13 آبان 1398 10:44 ق.ظ
سه شنبه 16 مهر 1398-11:33 ب.ظ



دلنوشته

هوهوی باد در دالان وجودم پیچیده است و زوزه‌ی سوزِ سردی در آن، سیهه می‌کشد. ترس همچون بختکی سیاه راه نفس بر من بسته است. ترس بی‌تو بودن، بی‌تو ماندن.

من که از تمام گنج‌ها و ثروت‌های این دنیا فقط دانه‌ی سحرآمیز تو در بطن وجودم پنهان است، از بی‌تو بودن می‌ترسم، از بی‌تو ماندن هم...

می‌ترسم به خاطر خالی بودن دهلیز وجودم از هر طراوات سبزی، تنهایم بگذاری. ببخش بارانی نبود تا ببارد و این دانه‌ی سحرآمیز نشأت بگیرد، سبز شود و طراوت بیافریند.

دلم می‌خواست بذری می‌بودم، نهفته در دل زمین، زیر خروارها خاک مدفون. نه از تاریکی آنجا می‌ترسیدم نه از سکوتش. نه اصلاً  آنجا نه تاریک است و نه ساکت... لبریز هیاهوست... صدایشان را می‌شنوم. صدای نفس کشیدنشان را... صدای حرکت آرامشان وقت زاد شدن... بذرها را می‌گویم.

در آن زیر، پایین خاک‌های مرطوب و نم‌دار، زندگی جریان دارد. حتی بیشتر از روی زمین.

من دانه بذری در التهاب رسیدن به جریان آبی از بارشی آسمانی... راستی چرا آسمان بالا با زیر خاک اینقدر رابطه‌ی نزدیک و عجیبی دارد؟!

ساکنان روی زمین، تشنه‌ی باران و بوی تازگی آن‌اند. عاشق صدای نم‌نم‌اش و روح با آن تازه می‌شود. و دانه بذری خُرد به زیر خاک نرم زمین، باران را بیشتر دوست می‌دارد، باران حیات اوست برای رویش و رسیدن به نور، به اوج. نور غذای من، غذای همه است. اصل من است، تشنه‌ی آب و خاک و نور منم، انسان. و من انسان، بذری بر روی خاک، برعکس نبات و هر موجود جوانه‌زننده‌ایی... که هست به زیر خاک.

آب رویش من کجاست؟! من دانه‌ی سحرآمیز تو در بطن وجودم نهفته است، آب می‌خواهم، بر روی این خاک، تا جوانه زنم، نور هم هست، نور تویی، ای نور آسمانها و زمین، آب می‌خواهم، خاک هم هست، نور هم هست، دانه هم هست، دانه در بطن وجودم نهفته است، اما آب کجاست؟!

در سفر شدم همراه با دانه‌های بسیاری به زیر خاک، تا یاد گرفتم رسم سفر ز خاک...

نفس می‌کشد دانه در آن زیر، در آن تاریک روشن عجیب، تا وقت شکفتن تنپوش سفت و سخت‌ش، سر بر زند جوانه‌ی هویتش به آرامی یک خواب. و بشکفد ماهیتش برای رسیدن به روی خاک... تو چیستی همسایه‌ی من؟ گفت به پیج و تاب، با کرشمه‌ای به ناز، من یک گل محمدیم خوش بو و خوش رنگ و خوش نقش... تو چیستی؟ گفتم هنوز نمی‌دانم رفیق...

آنطرفتر از ما دوتا، همسایه‌ی دیگری با شوق، چون شنید گفتگوی ما، گفت، من بگم کیستم؟ گفتم بگو، گفت: درختم، کاج، بلند قامت و سبز، روی به سوی آسمان دارم همیشه سرفراز... تو کیستی؟! گفتم هنوز نمی‌دانم عزیز...

یکهو صدایی آمد از پشت سر، با کمی فریاد اما نه آهسته‌تر، من بوته‌ی جالیزیم، خیار، ترد و پرخاصیت و شیرین‌نگار... هستم و ماهیتم همین است و بس، اما تو چیستی؟ هان! گفتم هنوز نمی‌دانم خیار...

شاید نباید می‌آمدم اینجا از ابتدا، اینجا میان جمع شما، نفس‌های بسیار در این پایین خاک، همهمه‌ی شکفتن و رفتن به روی خاک، مشکل کجاست خدا؟! اینها همه می‌دانند و من نمی‌دانم، که کیستم و چیستم؟! آمدم چکار؟!

خاک که هست، و دانه‌ی سحرآمیز تو درون من و نور... پس آب رویش من کجاست؟! چون بشکفم به یقین معلوم می‌شود ماهیت و هویت من برای من...

ای نور، به سوی نور رفتن کار همه‌است، ای تو نور آسمانها و زمین، بتاب... من محتاج بارشم، بارانی از جنس تو... تا بشکفد این دانه‌ی سحرآمیز وجود من... معلوم شود ماهیت و هویت من کجاست...

 

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 16 مهر 1398 11:34 ب.ظ
جمعه 12 مهر 1398-11:04 ق.ظ



دلنوشته

چه بخواهی چه نخواهی می‌گذرد و آنچه گذشت، غیرقابل بازگشت. کاش زمان ریسمانی داشت، تا هر وقت دوست می‌داشتیم، از حرکت و پیش رفتن، نگهش می‌داشتیم. صبر کن زمان، اینجا من یک غلط املایی در دیکته‌ی زندگی نوشته‌ام، بگذار با پاکن غلط‌گیری سرنوشت، پاکش کنم. لطفاً صبر کن، اگر لحظه‌ی بعدی شد، نمره‌ی زندگیم کم می‌شود. غلط‌هایم بسیارند تو که نمی‌خواهی من رفوزه شوم.

ریسمان زمان را که در دست داشته باشی، راحت تجربه‌ی الان‌ات را بکار می‌گیری و به سراغ اشتباهاتت می‌روی. بله اینجا، اینجا نباید دوستی ظاهری این به ظاهر دوست را باور می‌کردم و اعتماد می‌کردم. خوب پاکش می‌کنم. اما اینجا، بله اینجا نباید این تصمیم را می‌گرفتم، خوب این را هم حذف می‌کنم. آها، این یکی، نباید در این لحظه، این دل را می‌شکستم، آهِ شکستنش بدجور دامان زندگیم را گرفت، بگذار این را هم پاک کنم. وای اینجا را ببین، در این لحظه بی‌خودی شک کردم، اصلاً ماجرا آن طور که من گمان کرده بودم، نبود. خوب پس این را هم پاک می‌کنم. آخیش چقدر خوب شد، حالا غلط‌های دیکته‌ی زندگیم کمتر شد.

دنیا، تو چطور؟! ریسمان زمان را در دست داری؟! یا ریسمانش از دستت دَر رفته است و تند تند، شتابان در حال رفتن است.

آخی دنیا، ناراحت نشو قصد مسخره کردنت را نداشتم. آخر آنطور که من می‌بینم گویا ریسمان زمانه و زمانت از کف دستت در رفته است! هر کسی ساز خودش را می‌زند. یک کره زمین که بیشتر نیستیم در این اقیانوس بیکران پر از کهکشانی که شناور در آن غوطه‌وریم. اما همین یک زمین، حسابی کلافه‌ات کرده است! کنترل کردنش برایت سخت شده است. می‌پرسی از کجا فهمیدم؟!

خوب از حرکت تند و شتابان عقربه‌های زمان‌سنج‌ات. تا دیروز که بچه بودم اوه چقدر باید کلافگی می‌کشیدیم تا بهار تابستان شود و مدرسه‌ها تعطیل و کیف بی‌مشقی و صبح‌ها زیر ملحفه‌ها خواب ماندن را بچشیم. بعد چقدر باید حوصله می‌کردیم تا دوباره مدرسه‌ها باز شوند و این روزهای گرم و کشدار تابستان تمام شود و از بلاتکلیفی‌های تابستانه خلاص شویم. تازه آنقدر زمان طول می‌کشید تا نوروز بیاید. وای نوروز! چه شیرین و دلچسب بود آن لباس‌های عید را پوشیدن و از خانه عمو به خانه‌ی خاله رفتن...

خلاصه آقای دنیا، از وقتی حرکت تند لنگِ عقربه‌های زمانت را دیدم که از تن گرد و تپلی‌اش جلوتر می‌دوند، فهمیدم یک خبرهایی هست، که ما بی‌خبریم. بله دیگر، ریسمان از کف دستان مبارکت در رفته است و آشوبی بر این کره‌ی سبزآبی به راه افتاده است که نگو و نپرس.

کلاغ همسایه دیروز، با انرژی سوختی یک شاتل فضایی سوخت‌گیری کرده بود و آنقدر ذوق و شوق دیدن آسمان هفتم را داشت که طفلکی یادش رفته بود، چترنجاتش را برای احتیاط با خودش ببرد. آسمان هفتم پیشکش، در همان آسمان اول وا مانده بود. می‌گویی از کجا می‌دانم؟!

خوب وقتی سفر نیم‌ثانیه‌اش را ناتمام گذاشته بود تا عجایبی را که از آن بالا دیده بود، برای همسرش تعریف کند، ناخواسته شنیدم. آخر این دوتا کلاغ شیطان‌بلا، عادت دارند بساط گفتگوهای شبانه‌شان را روی لبه‌ی تراس زندگی من، برپا کنند.

جانم برایت بگوید، می‌گفت که بلبشویی را از آن بالا، روی کره‌ی زمین دیده است. موجودات قد و نیم‌قد فضایی و کهکشان‌های راه دور با چپس و پفک و تنقلات، بر پشتی اتمسفر لم داده بودند و به تماشای فیلم‌های اکشن زمین ما نشسته بودند. البته بیچاره زبانشان را نمی‌فهمید اما از حرکات متعجبانه چشم و ابرو و دست بر دست کوفت‌نشان متوجه می‌شد که در مورد ما و زمین ما چه فکر می‌کنند و چه حس و حالی دارند.

می‌گفت وقتی مجلس گرمِ تماشاخانه‌ی آنها را می‌بیند، سفر فضایی را لغو می‌کند و کنار آنها می‌نشیند تا ببیند جریان از چه قرار است. از قضا صحنه‌هایی را دیده است که باعث نگرانیش شده و برای همین با سرعت به لانه‌ی کلاغ‌خانم برگشته است تا دست زن و بچه‌اش را بگیرد و همراه خود از دیار زمین به سرزمین‌های ناشناخته‌ی آسمان کوچ کند.

خانم کلاغ از او می‌پرسد: مرد مگر آن بالا چه دیدی که یک هویی ترس برت داشته است؟!

کلاغ‌جان همسایه‌ی ما هم به خانم محترمه گفت که: خانم خبر نداری، ما تماشاخانه‌ی آدم فضایی‌ها شده‌ایم! از بس این آدمیزده این پایین فیلم اکشن پخش کرده است، آنها خوشش آمده و دور زمین ما بساط تماشا برپا کردند.

خبر نداری خانم، من از آن بالا دیدم، موشکی از شرق به غرب می‌رفت تا سفیدی را نیست کند، خمپاره‌ای را دیدم از غرب به شرق می‌رفت تا سیاهی را ناک‌اوت کند. کاتیوشایی می‌غرید و خشم می‌پاشید تا در جنوب کوتاه‌قدان بر فنا شوند، از آن بدتر، توپی سربی از جنوب به شمال شوت می‌شد تا بلندقامتان درو شوند. خانم‌جان بر زمین آشوبی برپاست، آدمیزاده در حال انقراض نسل خود است. اینجا دیگر جای ما نیست. بابالنگ‌دراز زمان هم لنگ عقربه‌هایش را بر کولش نهاده و تند تند می‌دود تا از این معرکه جان سالم بدر ببرد، خوب اینجا دیگر چه جای ماندن است!

تازه خانم خبر نداری، آمیزده به آب و هوای زمین هم رحم نکرده است! آخ خانم طفلک زمین، اگر می‌دیدی چطور آن رنگ ناز و قشنگ سبزآبی‌ش از شدت فشار همه‌طرفه و همه‌جوره بر تنش، کبود کبود شده بود.

خانم جان اینجا دیگر جای ماندن نیست. سوخت هسته‌ایمان را می‌زنیم و راهی زمین دیگری می‌شویم.

خوب دنیاجان، اینطور بود که فهمیدم اصل قضیه از دست مبارکت در رفته است، تو دیگر یارای کنترل آدمیزاده را نداری، اصلاً این بشر اگر حرف‌گوش کن بود که حرف خدا را گوش می‌کرد. بچه پُر روتر از او دیده‌ایی!، صاف و شق و رق می‌ایستد در روی خالق خودش و به او می‌گوید به تو چه! صاحب‌اختیارم هر طور دلم بخواهد، هر طور دوست دارم و میلم بکشد!. عین‌هو بچه‌ی مرادخان که از وقتی چشم‌ش به جمال مدرنیته باز شد، در روی پدرش می‌ایستد و می‌گوید: به تو چه من انسانم و صاحب‌اختیار.

البته قربانش بروم خداجان هم زیادی این آدمیزاده را پر رو کرده است با این اختیار همه جور دادن به او. فکر کرده دیگر زمین فقط مال خودش است و بس. نه گلی، نه گیاهی، نه دریایی، نه جنگلی، نه پلنگی، نه کوهی، نه دلفینی، نه اسبی، نه حتی حضرت جنی از دست او و کارهایش در امان نیست. برای همه تعیین تکلیف می‌کند و به میل خودش زندگی همه‌ی این موجودات بیچاره را به نفع خودش، به باد فنا داده است.

یکی نیست به او بگوید آخر بشرجان، ای آدمیزاده، تو که جانت به نفسی از اکسیژن بند است که اگر برنیاید، خفه می‌شوی. آنقدر عاجزی و ناتوان که پشه‌ایی را هم نمی‌توانی بیافرینی! آنقدر ضعیفی و بی‌قدرت، که نمی‌توانی جلوی مردنت را بگیری، خیلی هنر کنی با کلی خرج دکتر و دارو و طب صنعتی و سنتی، پوست صورتت را بکشی و دماغت را تیز کنی. خیلی هنر کنی کلی رژیم مفید غذایی بگیری تا چند روزی و چند لحظه‌ای بر طول عمرت بیافزایی، آخرش چه؟! میمیری و قدرت نمردنت را نداری! آن وقت توی عاجز، ببین با این زمین و ساکنانش چه کرده‌ای! انگار ارث پدریت است و فقط مال خودت! عجب رویی داری آدمیزاده!

خلاصه دنیاجان، نگو که نمی‌دانم و حواسم نیست، که هست. می‌دانم حضرت آدمیزاده جز به نفع خودش قدمی برنمی‌دارد. زبانش دراز که من برق اختراع کردم زمین روشن شد، خوب در عوضش چراغ همسایه‌اش را خاموش می‌کند و تاریکی به جان دلها می‌اندازد. می‌گوید از کلی اختراع و ابتکار مغز و عقل و هوش من زندگی اینقدر راحت شده است!

دنیا جان کو راحتی؟! والا که آن زمان موجودات بی‌اختراع و ابتکار در آسایش و آرامش بیشتری زندگی می‌کردند. کی چشمه‌ها و رودخانه‌ها اینقدر پر از فلزات سنگین و آلودگی میکروبی بود؟! کی دشت‌ها اینقدر خشکیده و بی‌آب و علف بود؟! کی منابع زمین اینقدر منقرض شده بود؟! کی این همه حیوان بیچاره بی‌آسایش و آرامش بود؟!

یکی نیست به او بگوید نخواستیم باباجان، بی‌تمدنیت را بچسبی بهتر است!

تو تمدن می‌خواهی چکار، آخر آدمیزاده‌ی مغزفندقی، ابزارت و اسبابت پیشرفت کرده، اخلاقت که نه! شعورت که نه! فهمت که نه! رو به افولی اینوری! اگر غیر از این است چرا هم به هم‌نوعت آزار می‌رسانی هم به بقیه‌ی ساکنان زمین.

دنیا جان من تو را درک می‌کنم که ترسیده‌ای و قصد فرار داری، اما جان چشمان آن آهوبره‌ی کوچکی که همه‌ی این‌ها را نمی‌داند و با عشق هنوز در دامان صحرا می‌دود تا شادی کند و نفس بکشد و زندگی باز هم با دویدن‌های او جاری باشد... بیا و فکر بکن چطور می‌شود کار را درست کرد!

چطور می‌شود کار فرهنگی کرد و به گرگ درنده‌ی وجود آدمی یاد داد، که دریدن برای یک لحظه سیرت می‌کند، اما یک عمر، تنهایی برایت به ارمغان دارد. به آدمیزاده یاد داد تا کوتاهی نباشد، بلندی معنا ندارد. تا سیاه نباشد، سپیدی بی‌رنگی بیشتر نیست. به آدمیزاده یاد داد، جنوب و شمال دو برادرند از یک خون و رگ و ریشه، و شرق و غرب دو خواهران از یک عاطفه و مهر و محبت. به آدمیزاده یاد داد با کوچک کردن دیگری، بزرگ نمی‌شوی. با خرد کردن کسی رشد نمی‌کنی، با بد دیدن و بد گفتن، زیبایی نمی‌بینی و نمی‌شنوی. به آدمیزاده یاد داد فیلم اکشن، عطش قدرت‌طلبیت را سیراب نمی‌کند، چون قدرت در قلب مهربان و روح با گذشت و هوای همدیگر را داشتن است.

دنیاجان، با همه‌ی اینها که گفتم، آدمیزاده ذاتاً بد نیست، ذات خوبی دارد، راه می‌خواهد و راه‌بلد... وگرنه فطرت الهیش همیشه از زیر خاکستر هیاهوهای زمانه چون برخیزد، آب رحمتی بر جان همه‌ی موجودات می‌ریزد، چون انسان است و انسان برای مهربانی و خوب بودن آفریدن شده است..

دنیاجان، آدمیزده خودش را گم کرده است، وگرنه ذاتاً خوب است... و به گل و پروانه و باغ مهر می‌ورزد....




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 12 مهر 1398 03:50 ب.ظ
چهارشنبه 10 مهر 1398-03:07 ب.ظ



دلنوشته

من کجا خبر از عالم خاکی داشتم! من کجا! اینجا کجا! جان و تن و دنیا کجا!...

ذره‌ای بودم مأنوس به یک روزن نور... که از برق نگاه تو می‌تابید به من، بی‌زمان، بی‌مکان، بی‌جهان...

همه معنای وجود و بودنم این بود که نام تو الفت من بود، بی‌دعا، بی‌ادعا، بی‌صدا...

من کجا! درد کجا! رنج دل و سوز شب و دوری و هجران کجا! ...

من کجا!، عقل کجا! فلسفه و جهل کجا!...

من کجا! عشق کجا! مستی از باده‌ی دستان خُم یار کجا!....

من بودم و یک روزن نور... که از حنجره‌ی پرفیض تو می‌تابید به من، بی‌زمان، بی‌مکان، بی‌جهان...

ناگه نمی‌دانم چه شد، بسته شد آن روزن زیبا و فرو افتاد در ظلمت ناکجاآباد دنیای دَنی...

هول‌انگیز شد وجود، حیرت‌انگیز شد بود...

من کجا و تنهایی بی‌روزن و نور کجا!....

من بودم و انسی که به تاریکی دنیای عدم، بین ما بود، بی‌نماز، بی‌سجود، بی‌مشرب و مشروب و صدها فاصله‌ی حُجب‌انگیز ....

من بودم و تو و دگر هیچ....

از کجا آمد این همه صورت و رنگ؟!

از کجا آمد این همه صلح و جنگ؟!

از کجا آمد این همه هم‌ذره‌ی دنیای عدم، که فاصله انداخت میان من و تو؟!...

من شدم کودکی تنها میان باغ خشکیده‌ی دنیا که به دنبالِ فریب آن چهره‌ی زیبا، پی تو می‌گردم...

تو که من بودی و من تو، پس چه شد فاصله افتاد؟!...

من میان لای دستان تو چون گربه‌ی نازی که به سرانگشتان مهر تو سیراب نوازش بودم، پس چه شد فرو فرستادی مرا در هبوطی بی‌سرآغاز، بی‌‎سرانجام...

بی‌سرآغاز، چون سرآغاز تویی، ای بی‌شروع و مبدأ و نقطه‌ی نخستین...

بی‌سرانجام، چون سرانجام تویی، ای منتهای هر چه بودن، هر چه ماندن، لاانتها...

اینها را همه من می‌دانم، چون تو تعلیم نمودیم در آن روزی که از مأمن امن، خارجم کردی پی یافتن نخود سیاه...

همه چیز که تو بودی، همه چیز که آنجا بود! پی جستجوی چی آمدم اینجا؟!...

شاید به گمانم هدفی داشته‌ایی که من از آن بی‌خبرم...

می‌دانی قصه‌ی من و تو با ‌شباهت هست با قصه‌ی آمیزاده، حسن کچل!

من آن حسن کچل خوابیده در آن مأمن امن ... و تو آن مادر دلسوزی که با فریب سیب سرخ، خارج از خانه نمودیم پی یافتن چل‌گیسی، تا رقم زند دست تقدیر تو عشق...

کچل بودم و تنبل... و فقط کارم نشخوار کردن نوری بود که از آن روزنه‌ی کوچک لطفت می‌بارید به من...

و تو آن مهر بی‌پایانی که خواستی بنمایی به من... روزنه‌ها بسیارند و هستی تنها یک روزنه نیست...

و نشانم بدهی چل‌گیسی از جنس بلور... بلوری از جنس روح... روحی از جنس عشق...

آری، آری... این همان است... همان سیب و همان خانه و همان کوچه...

حسن کچلم من، که با فریب سیب سرخی، از خانه‌ی بهشتی‌، راهی کوچه‌ی دنیا شده‌ام...

و قرن‌هاست پی چل‌گیس خودم می‌گردم...

ای تو چل‌گیس زیبای وجود... من نادان به هوای عشق... پا در بیغوله‌ی این کوچه‌ نهادم...

کوچه‌ها گشتم و کوچه‌گردی شد مرامم...

حال کو، حال خوش و نشخوار نورانی و آن مأمن امنی که در آن آسوده در خواب خوش عدم بودم...

کوچه‌گردی شد مرامم...

کوچه‌ی دنیا بد جاییست خدا...

نه ته‌اش پیداست نه ابتدا....

خانه‌ی دلها در این کوچه همه رنگ بلاست... خالی از لطف و صفاست...

می‌بُرند از هم نان... می‌بَردند از هم آبرو... می‌کِشند هم را پای چوبه‌ی دار...

دست تقدیر تو چون این را خواست... من نگفتم چیزی... که نمی‌دانستم آخر کار کجاست؟!

من نگفتم چیزی مثل آن فرشته‌ای که گفت چیزی... و شد نامش ابلیس...

من حیا کردم و شور عشق در سرم گرما داشت...

من جوان بودم و مست... پی شور و شر بودم...

آمیزده‌ی تازه‌ ساخته‌ی دست تو بودم...

جوان بودم و مست... نمی‌دانستم... پی این شور و شر رفتن، دل‌شکستن‌های بسیاری دارد... دل‌‎بریدن‌ها هم...

بازم گردان به آن خانه‌ی امن....

من همان روزنه را می‌خواهم...

و همان دنیای عدم...

بازم گردان چل‌گیس زیبای ازل....

خانه را می‌خواهم...

بین ما فاصله نبود... بازم گردان...




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:چهارشنبه 10 مهر 1398 03:14 ب.ظ
یکشنبه 7 مهر 1398-02:32 ب.ظ



صدای قژ قژ باز شدن درب فلزی راهروی پشت‌سرم، خبر از آمدن تازه واردی می‌داد که ساعت‌ها منتظرش پشت این پنجره‌ی خاک خورده ایستاده بودم. اینجا همش دیوار بود و کنار پنجره بودن، غنیمتی بود که به راحتی نمی‌شد پیدا کرد.

درد بدی در ذهنم جاری بود. درد عجز و ناتوانی از نتوانستن. برای یک انسان هیچ دردی سخت‌تر از این نیست که نتواند قدمی رو به جلو بردارد و از سکونی که در آن گیر افتاده است، خارج شود.

هوم هوم صدای دسته پرندگانی که در فصل کوچ، به سمت آشیانه‌ی جدیدشان راهی بودند، از آسمان در گوشم طنین می‌انداخت. چقدر در این لحظه دوست داشتم یکی از آن‌ها بودم. همیشه از بچگی عاشق پرواز بودم. اوج گرفتن را دوست داشتم. حس از بالا به زمین پایین زیر پا نگاه انداختن لذتبخش بود. حس رهایی، آزادی، در قید و بند هیچ‌چیز نبودن. از همه مهم‌تر با فکر از زمین کندن و کنده شدن، حس سبکی و بی‌تعلقی خاصی در ذهنم نقش می‌بست.

لحظاتم این روزها، زخم‌دار شده‌اند. زخم تند و تیز و تلخِ سکوت و سکون.

دست گرم احمد که بر شانه‌ام نشست، کمی آرام شدم. خوب بود که در این شرایط او اینجا کنارم بود. احمد را از دوران سربازی می‌شناختم. جوان خوش‌نقشِ خوش‌زبانی که کم‌و بیش می‌دانستم اهل صفا و صداقت است.

احمد که آمد، سری به آرامی تکان داد و گفت:

- هی مرد!، چی شده‌؟! چرا از دیشب تا به حالا چیزی نخوردی!.

حال وحوصله‌ی توضیح نداشتم اما به حرمت صفای دلش گفتم:

- بدجور خسته‌م، احمد....

دو ضربه‌ای با کف دستش بر شانه‌ام زد و گفت:

- خسته‌دل نباشی پهلوان. صبر کن چیز زیادی باقی نمانده. بی‌حوصلگی نکن. این چند وقت هم می‌گذره و تموم میشه. خوب حالا بگو چکارم داشتی؟.

بی‌صبرانه منتظر شنیدن بود. نگاهش کردم. چقدر از آن روزی که بعد سال‌ها در میان دخمه‌های تاریک و نمور این ناکجاآباد زندگی، دیدمش، رنجورتر و خسته‌تر به نظر می‌رسید. چند تار موی سفید کنار شقیقه‌هایش، حالا انبوهی از نقش سپیدی بود در میان دو سه تار موی سیاه باقی مانده‌اش که احتمالا همین‌ روزها هم رنگ می‌باختند. درد یک مرد درد بدیست، دل و جانش را می‌سوزاند اما باز هم تظاهر به خوب بودن می‌کند.

- پس چی شد، نگفتی که؟!.

این جمله را احمد با حالتی از کلافگی به خاطر سکوت ممتد من گفت.

- احمد!. بعد از رفتن من تو اینجا چه می‌کنی؟.

- خوب هیچی، به انتظار می‌گذرونم تا نوبتم برسه.

- انتظار!؟. تحملِ تحمل انتظار کشیدن رو داری؟.

- خوب، پس این همه سال اینجا چه کردم؟. خوب انتظار کشیدم دیگه.

****

درد تلخ گریه یک مرد پشت میله‌های زندان بعد از یک ملاقات کوتاه‌مدت با عزیزانش که چشم براهش آنسوی میله‌ها و دیوارهای حصار زندان، دربند و اسیرتر از اویند، کشنده‌تر از هر دردیست. زندانی که باشی، تنها تو در بند نیستی، که عزیزانت هم آن سوی زندگی، حس خوش رهایی ندارند. مگر می‌شود شاد و رها باشی وقتی عزیزت در گوشه‌ی چهاردیواری محبس، زهر تلخ اسیر بودن را هر روز می‌چشد.  

نمی‌دانی چه حس زجرآوری دارد دیدن زندانی که در مسیر بین جایگاه ملاقات تا بندگاه او، با یقه‌ی لباسش اشکهایش را پاک می‌کند تا مبادا نه هم‌بندهایش اشکش را ببیند و نه عزیزان در جایگاه.

خرد شدن هر روزه‌ی زندانی را میان تلاطم چه کنم‌های مداومش که از ذهن خود می‌پرسد، جز یک زندانی نمی‌فهمد و حس نمی‌کند. پیری زودرس کمترین ارمغان آن است. تا پایت به زندان نرسیده باشد حال و هوای آن را نمی‌فهمی. حتی شاغلان در آن هم، به نوعی اسیر و زندانی آن چهاردیواری کشنده‌اند که عین فشار قبر خلاصی ندارد.

احمد!، زندگی وقتِ شروع تاتی‌های کودکانه شیرین و دلچسب است، برای پا گرفتن و حرکت کردن، و شیرین‌تر از آن، قندذوق‌های مادرانه و پدرانه‌ست وقت تماشای قدم‌های خُرد خُرد پاره‌جگری که تازه راه و رسم ایستادن و رفتن می‌آموزد. راه رفتن که آموختی، درست راه رفتن را هم باید بیاموزی تا به اشتباه نروی و قدم‌هایت، به جای بردنت، به افتادنت ختم نشود. احمد آرام سری تکان داد و زیر لب چیزی گفت:

- من کجا و این شهر خراب‌آباد کجا؟.

آه احمد! دلتنگ آن لحظات کوتاه و بلند کودکیم. لحظاتی لبریز از شور و نشاط بی‌وصفی که هرگز در مسیر عمر تکرار شدنی نیست.         ادامه دارد...




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 12 مهر 1398 11:41 ق.ظ
جمعه 5 مهر 1398-08:50 ب.ظ



دل‌نوشته                                                     

تیک‌تاک، تیک‌تاک، پاندول عصب‌های مغزم در حال کوفتن است. تالاپ‌تلوپ، تالاپ‌تلوپ، تپش‌های شدید قلبم می‌زند. فشار گردبادی تند در وجودم همه‌ی داشته‌هایم را پراکنده کرده است. داشتم از هوای درونم خفه می‌شدم که پریدم به سمت پنجره‌ی رو به کوچه‌ی بیخیالی تا هوایی تازه کنم. رهگذر بیشه‌ی خوش‌خیالی که در حال عبور بود، نگاه عجیبی بر چهره‌ی تب‌دارم انداخت و با صدایی خش‌دار گفت: دختر تو چرا اینقدر بداخلاقی!...

بداخلاقم و سگرمه‌های ابروانم در هم تنیده. سکوت کردم و چیزی نگفتم تا به ته کوچه رسید و فقط رفتنش را به تماشا نشستم. خوشخیالی عابری نبود که گپ زدن با او قدری از دنیای درونم دورم کند. دوباره به درون خودم برگشتم. یک ثانیه نبودنم طوفانی در سرزمین وجودم برپا کرده بود. بادِ گذشته وزیدن گرفت و شاخ و برگ خشکیده‌ی خاطرات گذشته را بر سر و صورتم کوبید. آخ که مستی در این لحظات بهترین نوش‌داروی این درد است. مثل درخت تکیده‌ی کهنسالی می‌مانم که برای سرپا ماندن، ریشه‌هایش را به عمیق‌ترین مدفن‌های زیر زمین راهی کرده است تا مگر جرعه‌ آبی برای تشنگیش بیابد. وای که چقدر سکوت دلچسب و زیباست در این دوران مدرنیته‌ی غیرواقعی.

چقدر سکوت کمیاب شده است. چرخش تند کره‌ی زمین هم برای رسیدن به سکوت قبل از خلقت است. دنیا هم دوست دارد همه چیز زودتر تمام شود و به آن سکوت ازلی برگردد. آن خاموشی و آرامش قبل از خلقت انسان.

 گوشهایم از شنیدن این همه هیاهوی پوچ خسته است. نگاهی به تصویر آدمهای دور و برم می‌اندازم. تناسخ بقای عجیبی شکل گرفته است. تمام تندیس نسل آدم، زبان شده است. وِر وِر این نسخه‌ی جدید تمامی ندارد. آخ اگر سقراط برمی‌گشت از دیدن این همه فلاسفه‌ی بی‌نبوغ شگفت‌زده می‌شد. از سقف آسمان هم سخنورِ دانا می‌بارد در این برهوت بی‌عشق، بی‌صفا، بی‌روح، بی‌چشم و بی‌گوش. انسان سراپا زبان شده است در دوران فک‌ زدن‌های مکرر ناتمام.

دلم پیر طریقت می‌خواهد. به نقاشی مبهم خانقاهی پوشیده در مه بر دیوار فرسوده‌ی ذهنم نگاهی می‌اندازم. نیش یک درد قدیمی سر باز می‌کند. یاد فرصتی سوخته در زمان‌های نیامده آتشم می‌زند. چه کنم تا آرام شوم. از پاکت آسودگی‌خیال سیگاری بیرون می‌آورم تا شاید با پک زدنش قدری دردم تسکین یابد. آرام بگیر بچه!

این را به تندی به کودک درونم گفتم تا دست از پا کوبیدنش بر کالبد خسته‌‌ام بردارد. کودک چموشی‌‌ست. مظلومانه نگاهم کرد. این بیچاره را هم عمریست با خودم به اسارت گرفته‌ام. کاش پیر درونم بیدار می‌شد. دلم پیر طریقت می‌خواهد اما نه چونان داستانهای اساطیری قرون ماضی که مریدی به صحرایی پی مرشدی می‌گشت تا راهی بیابد برای مقصد سلوک عارفانه‌اش. که بیچاره نمی‌دانست آن راه همان است که طی کرده است و مرشد خودش بوده است و نمی‌دانست.

من پیر طریقت خودم را می‌خواهم چون سالهاست پای برهنه در برهوت درونم طی طریق کرده‌ام... از پیرم نه تسبیح می‌خواهم و نه تعلیم ذکری برای یافتن اسم اعظم. فقط می‌خواهم بیدار شود و این کودک خسته‌ی اسیر را در آغوش بگیرد، سرش را بر زانوانش بگذارد و دست محبتی آرام بر سرش بکشد و نوازشش کند، تا تلخی محبس وجود من بر او زدوده شود.

تشنگی من هر لحظه بیشتر می‌شود. تشنه‌ی پیاله‌ای از دستان یک عشق اساطیری. آنجا که هنوز آسمان دلها صاف و زمینش پر برکت است و مرد در آن دیار ازلی، با یک نگاه عاشق می‌شود و زن با شنیدن نفس مرد، سرخی شرم بر گونه‌هایش می‌نشیند. و حیا زیبا و با وقار میان آنان قامت می‌بندد و شعور بر چشمان مرد پرده می‌اندازد و آهوی عشق به ناز خرامان می‌رود. چقدر آدمهای عصر من وحشی شده‌اند، حتی در دوست داشتن. عشق هم‌پیاله‌های این سرزمین عجایب مثل تب تندی است که یک ساعته فروکش می‌کند، نه بیستون می‌سازد و نه مثنوی می‌سراید و نه شاهنامه رقم می‌زند. رستم زمانه‌ی من کجاست؟!

تناسخ عجیبی‌ست!.

حالم را کسی از دور و برم نمی‌فهمد. دارم خفه می‌شوم از این همه تنهایی پشت این پنجره‌ی رو به دیوار. دلم پیر طریقت می‌خواهد و پنجره‌ای پر از اکسیژن رو به باغچه‌ی کوچکی پر از یاس‌های احساس.

کسی نمی‌داند بدخلق‌های رازقی‌ها از کجا شروع شد! برای چه شروع شد! کسی نمی‌داند پروانه‌ای که تنها تفرجگاهش پشت پرچین‌های رو به دریا بود، هم دریای او خشکید و هم پرچین‌هایش را باد برد. بی‌سقف و دریا ماند پروانه‌ی لطیف محبت و مهربانی. و دوباره پیله‌ای به دور خود تنید تا در خواب، باغ اهورایی خود را ببیند. رازقی بداخلاق شد وقتی پروانه را در پیله‌ی تنهایی خود غمگین دید. رازقی بداخلاق شد و شهد شیرینش دیگر کام هیچ زنبوری را شیرین نکرد. کاش دوباره باران ببارد. چقدر این خاک تشنه‌ی بی‌باغ و رازقی و پروانه، باران می‌خواهد... کاش باران ببارد....

 

زهره پیرزاده




 


نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 5 مهر 1398 08:54 ب.ظ
دوشنبه 25 شهریور 1398-11:37 ب.ظ





رمان قصر متروکه خون آشام ( جلد سوم) آنلاین
 نویسنده: مریم دغاغله
خلاصه:
وقتی ادیا برای یافتن والدین و حافظه ی دستکاری شده اش، مجبور می شود به دنیای اربابان تاریکی پا بگذارد،هیچ گاه فکرش را هم نمی کرد که دشمنان قدرتمندی بی صبرانه منتظرش باشند؛
اما این بزرگترین ترسش نیست،او باید برای پس گرفتن حافظه اش، دنبال ببر سیاه که قوی ترین، بی رحم ترین و ترسناک ترین خون آشام دنیای تاریکی است برود درست در زمانی که هیچ کس حاضر نیست حتی نام او را بر زبان بیاورد...
تعداد صفحات: نامعلوم (آنلاین)
توجه: جلد سوم در کانال رسمی نویسنده نوشته خواهد شد و به احتمال 90% در اینترنت به دلیل تصمیم بر چاپ منتشر نخواهد شد؛ بنابراین علاقه مندان می توانند در کانال تلگرام عضو شوند.
هر گونه کپی برداری از جلد سوم و نشر آن در کانال ها و سایت ها غیر قانونی است و در صورت مشاهده با خاطی برخورد خواهد شد!
جهت عضویت در کانال، روی این متن کلیک کنید.
اگر با لینک بالا عضو نشدید، عبارت زیر را در تلگرام خود سرچ نمایید:
dokhmalablog@







نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:شنبه 13 مهر 1398 09:02 ق.ظ
سه شنبه 5 شهریور 1398-03:49 ب.ظ



معرفی کتاب مجموعه انتخاب از کایرا کاس
سلام سلام، امروز همراهتون هستم با اولین معرفی کتاب
کتاب انتخاب کتاب اول یک مجموعه 6 جلدی به نام انتخاب است.کتاب انتخاب توانسته است امتیاز ۴.١۵ را از ۵ در سایت گودریدز goodreads کسب کند.
این کتاب در گروه ادبیات گمانه‌زن دسته بندی می شود.
خلاصه کتاب انتخاب
رقابت انتخاب، برای سی و پنج دختر شانس به‌دست آوردن یک عمر زندگی است. فرصت فرار از زندگی‌ای که از زمان تولد برایشان تعیین شده است. مهلتی که بتوانند در دنیای لباس‌های پر زرق‌و‌برق و جواهرات گران‌قیمت غرق شوند. در قصر زندگی کنند و برای به دست آوردن قلب شاهزاده مکسونِ جذاب رقابت کنند.ولی انتخاب شدن برای اَمِریکا سینگر یک کابوس است و باید به عشقش برای اَسپن، پسری که یک درجه‌ی اجتماعی از او پایین‌تر است، پشت کند. خانه‌اش را به منظور شرکت در رقابتی تنگاتنگ برای به دست آوردن تاجی که نمی‌خواهد، ترک می‌کند و در قصری ساکن می‌شود که شورشی‌های وحشی پیوسته به آن حمله می‌کنند.سپس امریکا، شاهزاده مکسون را ملاقات می‌کند. به تدریج درمورد تمام رؤیاهایی که برای آینده‌اش داشته، مردد می‌شود و به این نتیجه می‌رسد زندگی‌ای که همیشه در ذهنش تجسم می‌کرده، به هیچ وجه با آینده‌ای که هرگز تصورش را هم نمی‌کرده، قابل قیاس نیست.
نقد و بررسی کتاب و توضیح از نظر خودم:
این مجموعه در ابتدا 5 جلد بود که جلد 6 هم ظاهرا به لیست مجموعه اضافه شده که به ترتیب: انتخاب، برگزیده،شاهدخت، وارث، تاج و سال های سال به خوبی و خوشی هست. این مجموعه شاید برای طرفدارای قصه های والت دیزنی جذابیت داشته باشه. وقتی کتاب رو می خونید اوایل شاید بتونید با حدسیات جلو برید، اما این موضوع زیاد طول نمی کشه و این رمان دچار فراز و نشیب می شه؛ اما در کل شاید بتونید پایان این رمانو حدس بزنید.این کتاب برای سرگرمی خوبه و من تا زمانی که درباره ی شاهزاده مکسون و امریکا بود دوستش داشتم اما برای من اون درگیری فکری و شوق و اشتیاق رو که باعث بشه برای ادامه ش لحظه شماری کنم رو ایجاد نکرد، البته این نظر خودمه و ممکنه برای بقیه جذاب باشه.این مجموعه هم از انتشارات بهداد(باژ) و هم آذرباد چاپ شده.

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/598/1791151/Mary1.jpg



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 15 شهریور 1398 06:58 ب.ظ
شنبه 15 تیر 1398-08:22 ب.ظ



سلام خدمت خوانندگان عزیز؛ از این پس مطالبی از سایت های مختلف به منظور آشنا کردن شما با نویسندگان و شخصیت های برجسته گذاشته خواهد شد.
قبل از خواندن این مطلب همیشه قانون ده هزار بار را به یاد داشته باشید، یعنی هر کاری را که در آن ضعیف هستید یا میخواهید انجام دهید را باید ده هزار بار تکرار کنید که در آن استاد شوید و به موفقیت برسید.
ارادتمند شما،مریم دغاغله

در این مطلب می‌خواهم داستان زندگی یکی از زنان پرآوازه را برایتان بازگو کنم…
(خانم‌های عزیز لطفاً این نوشته را با دقت بیشتری بخوانید)

  • فکر می‌کنید در زندگی شکست‌خورده‌اید؟
  • احساس می‌کنید همسرتان قدر شما را نمی‌داند؟
  • از لحاظ مالی در فشار هستید؟

اگر در نقطه بحرانی زندگی‌تان گیر افتاده‌اید، تا انتهای این نوشته با ما همراه باشید.

جی کی رولینگ
و آرزویی که به واقعیت نپیوست !

«جوآن رولینگ» در جولای سال 1965 به دنیا آمد.
پدرش مهندس و مادرش تکنسین بود. خانواده او وضع مالی خوبی داشتند. جوآن از سنین کودکی کتاب خواندن را شروع کرد. محبوب‌ترین کتابی که در کودکی خواند، کتاب «اسب سفید کوچولو» نوشته «الیزابت گوج» بوده است.

البته کتاب‌های «منکس موشه» نوشته «پل گالیکو» و  «گریمبل» از «کلمنت فروید» را نیز خوانده است؛ جوآن این سه کتاب را بسیار دوست داشت. از کودکی دوست داشت نویسنده شود… گه گاهی می‌نوشت و با این کار احساساتش را بروز می‌داد.

در 6 سالگی داستانی به نام «خرگوشی به نام خرگوش» نوشت. خرگوشی به نام خرگوش، اولین تجربه داستان‌نویسی جوآن بود. محبوب‌ترین درس مدرسه برای جوآن، ادبیات انگلیسی بود.

معلم خصوصی او اعتقاد داشت که جوآن چندان از بقیه هم‌سن‌وسال‌هایش متمایز نیست؛ اما دختری باهوش و پرانگیزه است.

جوآن در امتحان ورودی آکسفورد شرکت کرد ولی پذیرفته نشد.
بعدازآن، تصمیم گرفت در رشته ادبیات فرانسه در دانشگاه اکستر انگلستان مشغول به تحصیل شود.

بعدازاینکه از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد در سال 1990، در سازمان عفو بین‌الملل به‌عنوان مترجم و منشی مشغول به کار شد. دو سال بعد با یک روزنامه‌نگار پرتغالی آشنا شد. نام او «ژورگه آرانتس» بود. جوآن با آرزو و امید دل به این مرد داده بود. هردوی آن‌ها به سبک نویسندگی «جین آستین» علاقه داشتند.

کمی بعد از آشنایی، با هم ازدواج کردند.
خیلی زود دختر کوچک آن‌ها به دنیا آمد. نام دخترشان را جسیکا گذاشتند. پس از ازدواج، جوآن فهمید ژورگه مرد رؤیاهای او نبوده است. شوهرش با او بدرفتاری می‌کرد. خشونت همسرش باعث کلافگی و عصبی شدن این خانم زیبا شده بود.

در سال‌های 1992 و 1993 زندگی برایش جهنم شده بود.
ازدواجی که بسیار شیرین به نظر می‌رسید، برای جوآن تلخ و مشقت زا بود. بدرفتاری‌های شوهرش او را به جنون کشانده بود. بالاخره تصمیم گرفت از ژورگه جدا شود و در سال 1993 این کار را انجام داد.

حالا جوآن، زنی جوان اما فقیر، افسرده و شکست‌خورده بود.
طلاق گرفتن باعث شده بود احساس سرشکستگی کند. به‌علاوه، شغلش را نیز از دست داده بود.

مدتی پس‌ازاین جدایی او به همراه دخترش کوچکش به ادینبرو اسکاتلند مهاجرت کرد.
تنهایی و سختی‌های زندگی جوآن، او را زنی افسرده و ناراحت کرده بود. به‌قدری تحت‌فشار بود که چندین بار دست به خودکشی زد؛ اما هر بار خودکشی‌هایش ناموفق بود.

وضعیت روحی او بسیار وخیم بود؛ به همین دلیل مدتی در درمانگاه افسردگی بستری بود. شغلی نداشت و با مستمری ناچیز دولت زندگی‌اش را می‌گذراند. جوآن تصمیم گرفت روی نوشتن تمرکز کند تا از بیکاری کلافه نشود.

روزی خواست برای دخترش، جسیکا نان بخرد. آخرین پِنی داخل جیبش را خرج کرد و در راه خانه به این می‌اندیشید که فردا باید چگونه زندگی را بگذراند؟

قطار رویاها که
زندگی جی کی رولینگ را متحول میکند

زندگی جوآن، در قطار منچستر به لندن متحول شد.
حدود 4 ساعت قطار تأخیر داشت. در این شرایط اغلب افراد کلافه می‌شوند و بدوبیراه می‌گویند.

اما برای این خانم قضیه فرق داشت… ایده‌ای به ذهنش رسید. خلاقیت جوآن شکوفا شد. در تمام این 4 ساعت ایده‌اش را پرورش داد. وقتی به خانه رسید، به‌جای اینکه مستقیماً به سمت رختخواب برود، پشت میزش نشست و ایده‌اش را روی کاغذ ریخت.

گویی به او الهام شده بود…
تند تند می‌نوشت. روی کاغذ پسرکی عینکی و لاغر با توانایی جادوگری خلق کرد.
فکر می‌کنید این خانم که داستان زندگی‌اش را خواندید که بود؟ او نویسنده کتاب‌های پرفروش «هری پاتر» است. از آن شب، جوآن نوشتن کتابش را شروع کرد. با ماهیانه‌ای اندک، زندگی او و دخترش می‌گذشت.

او و دخترش به‌شدت فقیر بودند؛ اما جوآن مصمم شده بود که تا قبل از موفقیت، پا پس نکشد.
در زمستان خانه جوآن وسایل گرمایشی نداشت. به همین دلیل روزها مجبور بود با دخترش به کافه‌های سطح شهر برود. جوآن، جسیکا را می‌خواباند و بعد در گرمای مطبوع کافه و پشت میزهای آن، نوشتن را شروع می‌کرد.

حدود یک سال گذشت تا کتابش را بنویسد. بعدازاینکه کتابش را تمام کرد آن را برای انتشارات مختلف فرستاد تا آن را چاپ کنند. 12 ناشر با چاپ کردن کتاب او مخالفت کردند.

رولینگ ناامید نشد و باز هم نوشته خود را برای ناشران دیگر می‌فرستاد. ماه‌ها بعد، انتشاراتی به نام «بلومزبری» پذیرفت که کتاب رولینگ را منتشر کند. اولین کتاب رولینگ به نام «هری پاتر و سنگ جادو» در ژوئن 1997 در ویترین کتاب‌فروشی‌ها قرار گرفت.

جوآن اولین کتابش را با نام «جوآن رولینگ» امضا می‌کرد؛
اما « بری کانینگهام»، صاحب انتشارات بلومزبری، از او خواست که با نامی مستعار کتابش را امضا کند؛ زیرا در آن زمان قشر جوان از کتاب‌هایی که نویسندشان خانم بودند، استقبال نمی‌کردند.

به‌این‌ترتیب، نام «جی.کی.رولینگ» روی کتاب هری پاتر ثبت شد و این نام روی جوآن ماند. نخستین جلد از مجموعه هری پاتر 120 میلیون نسخه در سطح جهان فروخت.

بعد از فروش فوق العاده هری پاتر و سنگ جادو، رولینگ تصمیم گرفت ادامه این داستان هیجان‌انگیز را بنویسد.

به همین دلیل یک سال بعد «هری پاتر و تالار اسرار» نوشته شد.
نوشته‌های رولینگ به‌سرعت به فروش می‌رفت. رولینگ که از این استقبال شگفت‌زده شده بود دیگر کتاب‌های هری پاتر را نوشت. سلسله کتاب‌های رولینگ بعد از هری پاتر و تالار اسرار عبارت‌اند از:

  • هری پاتر و زندانی آزکابان
  • هری پاتر و جام آتش
  • هری پاتر و محفل ققنوس
  • هری پاتر و شاهزاده دورگه
  • هری پاتر و یادگاران مرگ

تمام سال‌های قرن بیست و یکم برای رولینگ، پر از موفقیت بودند.
کتاب‌های او پشت سر هم به فروش می‌رفت و در جشنواره‌های مختلف جوایز متعددی به او اعطا می‌شد.

مجموعه کتاب‌های هری پاتر جزو پرفروش‌ترین کتاب‌های تاریخ قرار گرفتند و چند سری از فیلم‌های هری پاتر نیز ساخته شد. فیلم‌های هری پاتر نیز به‌اندازه کتاب‌هایش پرطرفدار بود. کتاب‌های هری پاتر به 70 زبان زنده دنیا ترجمه شده است، به همین دلیل در هر کشوری می‌توانید این کتاب را در کتابخانه نوجوانان پیدا کنید.

علاوه بر سری هری پاتر، این نویسنده با قلم گیرایش چندین داستان بلند و کوتاه دیگر نیز نوشته است که همه آن‌ها جزو محبوب‌ترین کتاب‌ها قرارگرفته‌اند.

یادتان می‌آید گفتم که روزی جی کی رولینگ آخرین سکه داخل جیبش را برای خرید نان خرج کرد و با نگرانی به خانه برگشت؟ این روزها اوضاعش کاملاً تغییر کرده است. او اکنون یکی از ثروتمندترین زنان دنیا است. خودش گفته که به‌قدری ثروت دارد که دیگر نگران آینده دخترش نیست و می‌تواند تا آخر عمر در آسایش زندگی کند.

 

چرا رولینگ موفق شد؟

در انتها می‌خواهم راز موفقیت رولینگ را به شما بگویم :

  • نترسیدن و ادامه دادن به همراه پیروی از الهامات قلبی رمز موفقیت رولینگ بود.

اگر رولینگ ایده‌ای که در قطار به ذهنش رسیده بود را نادیده می‌گرفت، اگر باوجود فقر و نداری کار نوشتن را رها می‌کرد، اگر برای فراموش کردن علائقش بهانه می‌تراشید، امروز به این جایگاه نمی‌رسید.

  • حالا که داستان زندگی جی کی رولینگ را خواندید به ما بگویید شما چه آرزویی دارید؟
  • قلبتان چه می‌گوید؟
  • به حرف قلبتان گوش می‌دهید یا نادیده‌اش می‌گیرید؟

پاسخ این سوالات آینده شما را میسازد…

منبع: سایت سوخت جت




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:شنبه 15 تیر 1398 08:34 ب.ظ
جمعه 14 تیر 1398-11:00 ب.ظ



بلاخره اپلیکیشن مجموعه جلد های قصر متروکه خون آشام ساخته شد، از این پس شما علاوه بر خواندن راحت رمان ها،امکان دسترسی به وبلاگ را بدون ورود به مرورگر و از طریق برنامه خواهید داشت. برای دانلود به لینک زیر مراجعه کنید.
در صورت بروز مشکل به اینستاگرام نویسنده مراجعه و یا زیر این پست کامنت بگذارید.



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:شنبه 13 مهر 1398 09:02 ق.ظ
یکشنبه 4 فروردین 1398-08:43 ب.ظ



بیوگرافی نویسنده ی رمان قصر متروکه ی خون آشام

مریم دغاغله ، نوجوانی اهل جنوب ایران است و در یکی از آخرین روزهای پاییز سال ۱۳۸۱ ، در خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود .در کودکی بسیار خیالپرداز بوده و تخیلاتش را به شکل داستان تعریف میکرد و خاله اش که مشوق اصلی او در داستانسرایی بود ، این داستانهای تخیلی را روی کاغذ میاورد . وی از ۸ سالگی شروع به نوشتن داستان کوتاه کرد . سال ۱۳۹۴ ، زمانی که وارد نوجوانی شده بود، با تشویق یکی از دوستانش ، برای پیشرفت در نویسندگی ، عضو انجمن " کافه تک رمان " شد . در سایه ی راهنمایی ها و آموزشهایی که در این انجمن کسب کرد ، شروع به نوشتن رمان بلند خود به نام " قصر متروکه ی خون آشام " نمود و یکسال بعد ، یعنی در سال ۱۳۹۵ ، جلد اول آن و سال ۱۳۹۶ جلد دوم آن را منتشر کرد ؛ جلد سوم آن نیز درحال نگارش است . وی که هم اکنون دانش آموز سال اول تجربی است و سودای جراح شدن را در سر دارد ، قصد دارد در کنار ادامه ی تحصیل ، نویسندگی را نیز ادامه دهد و در موضوعات دیگری همچون عاشقانه و اجتماعی نیز ، مهارت خود را به چالش بکشد . مریم دغاغله معتقد است : " قبل از تلاش برای رسیدن به خواسته ها و علایقم ، تلاش میکنم انسان خوبی برای جامعه ام باشم . "

تهیه شده توسط پرشنگ بوک

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/598/1791151/IMG_ep4xrr.jpg




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:شنبه 13 مهر 1398 09:01 ق.ظ
پنجشنبه 28 دی 1396-04:29 ب.ظ




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:شنبه 13 مهر 1398 09:01 ق.ظ
سه شنبه 31 مرداد 1396-08:36 ب.ظ




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:شنبه 13 مهر 1398 09:01 ق.ظ
سه شنبه 31 مرداد 1396-08:07 ب.ظ




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:شنبه 13 مهر 1398 09:00 ق.ظ






  • تعداد صفحات :2
  • 1  
  • 2  
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic